3 ธันวาคม 2546 13:05 น.
กาดาษ
เ ธ อ ก้ า ว เ ข้ า ม า ใ น วั น ที่ อ่ อ น ไ ห ว
แ บ มื อ ข อ หั ว ใ จ อ ย่ า ง ค น ที่ พ ร้ อ ม จ ะ ห่ ว ง ใ ย รั ก มั่ น
กุ ม มื อ ฉั น ไ ว้ พ ร้ อ ม คำ พู ด อี ก ม า ก ม า ย ร้ อ ย พั น
เ ธ อ บ อ ก ว่ า รั ก กั น แ ล ะ ข อ ใ ห้ ฉั น . . เ ชื่ อ ใ จ
จึ ง ย อ ม ใ ห้ เ ธ อ เ อ า หั ว ใ จ ไ ป โ ด ย ดี
เ พ ร า ะ ไ ม่ อ า จ ท น อ ยู่ กั บ ค ว า ม ร้ า ง ไ ร้ ที่ มี ต่ อ ไ ป ไ ด้
ร ว บ ร ว ม ทั้ ง ห ม ด ข อ ง ค ว า ม รั ก แ ล ะ ล ม ห า ย ใ จ
ว า ง เ อ า ไ ว้ ใ ห้ เ ธ อ เ ป็ น เ ดิ ม พั น
แ ล้ ว เ ธ อ ก็ เ ดิ น จ า ก ไ ป
เ พิ่ ง รู้ . . ว่ า ตั ว เ อ ง ไ ร้ ค ว า ม ห ม า ย ข น า ด นั้ น
แ ม้ แ ต่ ค น ที่ เ ค ย บ อ ก ว่ า รั ก แ ล ะ ส อ น ใ ห้ ฉั น รู้ จั ก คำ ว่ า ผู ก พั น
เ ค้ า ยั ง ไ ม่ เ ห็ น ค ว า ม สำ คั ญ . . แ ล ะ ยั ง ทิ้ ง กั น ไ ด้ เ ล ย
25 มีนาคม 2546 16:58 น.
กาดาษ
บางสิ่งบางอย่างเปิดเผยได้..ทางแววตา
แล้วเธอเห็นอะไรบ้างล่ะ..จากแววตาของฉัน
ความรักที่อยู่แสนไกล..ที่ฉันไม่อาจคว้ามัน
เธอคงเห็น..แววตาของฉันไหวหวั่นเพียงใด
สิ่งที่ฉันไม่กล้าแสดงออก
และรู้..ไม่สามารถจะบอกกับใครได้
แท้จริงแล้ว..ฉันรู้สึกอย่างไร
เพราะกลัวเหลือเกิน..กลัวใจเธอไม่รับฟัง
และยาก..เกินกว่าจะหาเหตุผล
ทำไมคนหนึ่งคน..จึงกลัวที่จะผิดหวัง
หากบอกเธอไป..คำตอบที่ได้คงไม่น่าฟัง
เพราะฉันรู้..คงยากเกินกว่าจะรั้ง..ให้เธอกลับมา
ต่อจากนี้..คงมีเพียงแววตาหม่นเศร้า
มองเธอและเขา..เดินจากไปต่อหน้า
ที่เก่า..เวลานี้..มีเพียงคำร่ำลา
ฉันทำได้แค่..กลั้นน้ำตา..มองเธอเดินจากไป
8 กุมภาพันธ์ 2546 16:25 น.
กาดาษ
กลับมาที่ตรงนี้..
หอบความรู้สึกดี-ดี มาให้เหมือนเก่า
ห่างหายไปนาน มันทรมานแล้วก็เหงา
คิดถึงความทรงจำดี-ดี ระหว่างเรา..
..ไม่อยากเหงา..ไม่อยากลา..
กลับมาเพื่อระรึกถึง..
มิตรภาพที่เคยตราตรึง ห่วงหา
จากใจ..ส่งถึงใจ ตลอดเวลา
และมันคือสิ่งล้ำค่า..
..ที่คนคนนี้จะเก็บรักษา..ตลอดไป
28 มกราคม 2546 17:23 น.
กาดาษ
ค่อย-ค่อยลบมันไปจากความรู้สึก
บอกตัวเองในใจส่วนลึก ให้เลิกคิดฝัน
ประโยชน์อะไร..ในเมื่อบางใจ ไม่เห็นความสำคัญ
วันเวลา ที่ผ่านมานั้น ไม่เคยผูกพัน ไม่เคยใส่ใจ
ทำมาหมดแล้วทุกอย่าง
แต่ใจก็ยังอ้างว้าง ไม่เห็นหนทางที่จะคว้าไขว่
เรื่องระหว่างเรา ยังคงว่างเปล่า..ยาวไกล
ไม่รู้ต้องรออีกนานสักเท่าไหร่...
...เสียงของหัวใจ จึงจะตอบกลับมา
หากวันนี้ทำได้เพียงแค่มองดู
เพราะหัวใจรับรู้..ไม่มีวันที่เธอจะกลับมาหา
ทั้งที่รักเธอมากมาย แต่สุดท้ายหัวใจ..ต้องหลั่งน้ำตา
แล้วฉันต้องทน..กับความรู้สึกที่ว่า..นี้เพื่ออะไร
21 มกราคม 2546 11:10 น.
กาดาษ
...แม้นจากไกล..ภายในใจ..ยังห่วงหวง
คอยถามทวง..ด้วยรำพึง..คนึงหา
เฝ้าติดตาม..ความเป็นไป..ในทุกครา
แม้ห่างตา..แต่ไม่เคย..จะห่างใจ
...ยังคอยส่ง..ความห่วงใย..ให้ด้วยรัก
ด้วยใจภักดิ์..ที่คงมั่น..ไม่หวั่นไหว
ดอกรักที่..เคยผลิบาน..ณ ลานใจ
ไม่เคยร่วง..หล่นโรยไป..ให้ร้างลา
...เป็นอย่างไร..ก็ยังเป็น..เช่นแต่ก่อน
ยังอาวรณ์..สุดดวงใจ..ใฝ่ฝันหา
ไม่เคยลืม..ความผูกพัน..ฉันสัญญา
แม้ไกลกัน..เกินตา..จะอาทร
หน้าส่วนตัว
1961
