22 กรกฎาคม 2545 18:53 น.
กาดาษ
อาจเป็นเพราะความรักของเธออยู่แสนไกล
เกินกว่าใจของใครบางคนที่จะค้นหา
อาจเป็นเพราะรักของเธอมีไว้ให้สำหรับคนที่อยู่ไกลตา
สำหรับฉันคนที่อยู่ตรงหน้าจึงได้รับแต่ความเย็นชาอยู่เรื่อยไป
แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังรักเธออยู่เสมอ
แม้จะเป็นเพียงรักข้างเดียวที่ฉันแอบเก็บไปฝันเพ้อ..หวั่นไหว
รักที่มีแต่ความว่างเปล่า..ปวดร้าว..บางครั้งก็ยังแอบเหงา..เดียวดาย
ซึ่งฉันเองก็ไม่เข้าใจ..ไม่รู้ทำไม..ถึงยังเต็มใจที่จะรักเธอ
ทั้งทั้งที่รู้ว่าคงไม่มีวันนั้น..วันที่เธอจะหันมา
และฉันก็รู้ดีว่าตลอดเวลาใจเธอยังมีแต่เขาอยู่เสมอ
ถึงฉันจะทำดีอีกสักเท่าไหร่ก็คงไม่มีความหมายอะไรกับใจของเธอ
แต่ขอได้ไหม..ขอให้ฉันได้มาพบเจอ..และอยู่ใกล้-ใกล้กับเธอ..เท่านั้นพอ
17 กรกฎาคม 2545 17:59 น.
กาดาษ
...เพราะฉันไม่ใช่คนที่เธอรัก
เป็นได้แค่คนรู้จักที่เธอเคยคุ้น
ทุกอย่างที่ทำลงไปไม่เคยทำให้เธอหวั่นไหวละมัยละมุน
เธอไม่เคยรู้สึกอบอุ่นไม่ว่าฉันจะอยู่ใกล้คุณสักเท่าใด
...เพราะฉันไม่เคยมีค่า
ในสายตาเธอคงเห็นแต่เขาที่ดีกว่าใช่ไหม
ฉันไม่เคยอยู่ในสายตา แล้วฉันก็ไม่รู้เลยว่าเพราะอะไร
ไม่ว่าฉันจะทำดีอีกสักเท่าไหร่..ก็ไม่เคยได้รับอุ่นไอจากใจเธอเลย
เพราะฉันเป็นแค่คนผ่านมา
เธอจึงไม่เคยเห็นค่าตลอดเวลาก็มีแต่ความเย็นชา..นิ่งเฉย
ฉันปวดร้าวรู้บ้างไหม..แต่เธอคงไม่เข้าใจสักนิดเลย
เธอมองฉันแค่เพียงผ่านเลย โดยที่ไม่เคยรู้บ้างเลยว่าฉันเจ็บเท่าใด
ฉันเฝ้ารอเธอมาเนิ่นนาน
รู้ไหมแต่ละวันที่ผ่าน..ฉันต้องทนทรมานแค่ไหน
กับความรู้สึกดีดีที่มีให้เธอ..แต่เธอกลับเห็นว่ามันไม่มีค่าอะไร
ฉันได้แต่หลอกตัวเองว่าไม่เป็นไรและแอบบอกรักเธอไป..เพียงลำพัง
13 กรกฎาคม 2545 09:05 น.
กาดาษ
ไม่มีสิทธิ์แล้วใช่ไหม
ที่จะเก็บเธอไว้เป็นคนของใจอย่างนี้
กับเรื่องราวที่ผ่านมาอยากบอกเธอว่าฉันเข้าใจดี
เธอคิดกับฉันคนนี้เพียงคนคุ้นเคยที่เธอมี..ยามที่ไม่มีใคร
เมื่อวันนี้เธอมีเขาอยู่เคียงข้าง
สำหรับฉันคนที่ใจอ้างว้างก็ต้องจากไปให้ห่างใช่ไหม
เพราะถ้าฉันอยู่ตรงนี้อาจทำให้เธอคนดีต้องลำบากใจ
ฉันจำต้องเดินจากไป..โดยที่ไม่มีใครจะมาสนใจ..ใยดี
ได้แต่น้อยใจรู้ไหม
เพราะฉันคงทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้
ถึงเธอจะไม่รัก..และฉันเป็นได้แค่คนรู้จักก็ตามที
แต่มีสิ่งหนึ่งที่อยากบอกกับเธอในวันนี้
ทั้งหมดของหัวใจที่ฉันมี..คือเธอ
8 กรกฎาคม 2545 09:50 น.
กาดาษ
อยากขอบคุณสำหรับความรักที่เธอมีให้
อยากบอกว่าฉันซึ้งใจที่เธอยังห่วงใยห่วงหา
ฉันเสียใจ..ที่ต้องเป็นฝ่ายตัดใจจากลา
แต่เธอจะรับรู้หรือเข้าใจบ้างไหมว่า..เพราะอะไร
ความรักมักจะไม่มีเหตุผล
เป็นเพียงความรู้สึกของคนสองคนที่คิดว่าจะไปด้วยกันได้
แต่เธอรู้ไหมยังมีมากกว่านั้นซึ่งฉันก็พยายามทำความเข้าใจ
และอยากให้เธอรับรู้เอาไว้..ว่าฉันเองก็เสียใจเหมือนกัน
ที่ผ่านมาไม่ได้คิดจะหลอกลวงเธอ
ฉันรู้สึกดีเสมอ..ที่เคยมีเธอเคียงข้างอย่างนั้น
ในวันนี้..ทุกอย่างอาจเปลี่ยนไป..แต่ความรู้สึกในใจ..ยังผูกพัน
ขอเก็บเธอไว้ในฝันเท่านั้น..ถ้ามันไม่มากเกินไป
4 กรกฎาคม 2545 12:25 น.
กาดาษ
ฉันเขียนกลอนจากใจในวันเหงา
ที่ดูเหมือนว่างเปล่าและสับสน
สุขนิดนิด เศร้าหน่อยหน่อยคอยปะปน
เพื่อคลายความทุกข์ทนหม่นหัวใจ
ร้อยวจีร้อยบทกลอนที่เขียนมา
อาจดูเหมือนเหว่ว้าแถมหวั่นไหว
เรื่องจริงบ้างเสริมแต่งบ้างเคล้ากันไป
หรือเรื่องราวของหัวใจก็ยังมี
อีกทั้งเรื่องเพื่อนที่รักเป็นหนักหนา
กลอนนำพาตราตรึงไว้ไม่ถอยหนี
กำลังใจยังมีให้พร้อมไมตรี
ชั่วชีวีฉันคนนี้มีเพียงกลอน
หน้าส่วนตัว
575
