28 มิถุนายน 2545 14:01 น.
กาดาษ
แสงดาว..ยังคงพราวพร่าง
บนฟ้ากว้าง..ยังมีจันทร์กระจ่างใส
ลึกที่สุดในใจดวงนี้..ยังคงมีความห่วงใย
แอบส่งไปให้คนของใจ..ที่อยู่แสนไกล..ในทุกค่ำคืน
ราตรีนี้..ยังอีกยาวนาน
ทุกวินาทีที่ผ่าน..ฉันทรมาน..กับการทนฝืน
ไม่อาจหลับตานอน..เพราะยังอาทร..เกินกว่าจะกล้ำกลืน
จะมีบ้างไหมสักคืน...ที่จะมีเธอมายืนข้างกาย
คิดถึงเธอมาก..คืนนี้
แต่ไม่รู้จะทำอย่างไรดี..เมื่อเวลานี้..เธอคนดีเงียบหาย
อบอุ่นใจบ้างไหม..กับความห่วงใย..ที่ฉันส่งไปให้มากมาย
หรือเธอจะลืมไปแล้วว่ายังมีใคร..ที่ต้องทนเหงาเดียวดาย..เพียงลำพัง
จดหมายฉบับแล้วฉบับเล่า..ที่ฉันส่งถึง
กลั่นออกมาจากห้วงคำนึง..ของใครคนหนึ่ง..ที่ยังคงมีความหวัง
แม้เธอจะไม่ตอบกลับมา..และแม้น้ำตาจะต้องรินหลั่ง
แต่เธอรู้ไหม..ว่ารักในใจไม่เคยจาง..เรื่องราวความหลังยังฝังใจ
ฉันเชื่อว่า..ในสักวันหนึ่ง
เธอจะรู้สึกลึกซึ้ง..และเข้าใจถึงความหมาย
ความรักที่เคยให้เธอ..ถึงแม้ไม่ได้พบเจอ..ก็ยังเป็นเธอที่มีค่ามากมาย
แม้ตอนนี้ต้องทนอยู่กับความเหงาเดียวดาย
ขอเพียงได้เก็บเธอไว้..เป็นคนของใจก็พอ
25 มิถุนายน 2545 17:25 น.
กาดาษ
...คงไม่ใช่ฉัน..ที่เขาคนนั้น..จะฝันถึง
...ในห้วงคำนึง..มีเพียงหนึ่ง..ซึ่งไม่ใช่ฉัน
...ฉันก็แค่ผ่านมา..และรับรู้ว่า..เขาผูกพัน
...แล้วคนคนนั้น..ก็ไม่ใช่ฉัน..นั่นคือเธอ
อยากให้เธอ..เข้าใจ..อะไรบ้าง
ว่าทุกอย่าง..ฉันทำไป..ใจมันเผลอ
ไม่ได้คิด..แยกเขา..ออกจากเธอ
ก็แค่ฉัน..เพ้อเจ้อ..ไปฝ่ายเดียว
เธอไม่ผิด..อย่าเพิ่งคิด..อะไรมาก
ฉันตะหาก..ที่เขา...ไม่แลเหลียว
ขอโทษนะ..ไม่ตั้งใจ..สักนิดเดียว
เพียงเศษเสี้ยว..หัวใจ..อภัยกัน
20 มิถุนายน 2545 15:42 น.
กาดาษ
ก็ไม่รู้จะบอกเธอได้อย่างไร
กับความรู้สึกที่มีในใจตอนนี้
กลัวว่ามันจะทำลายความผูกพันที่เราเคยมี
ที่เธอคนดีมีให้อย่างเพื่อนกัน
กลัวว่าจะไม่ได้อยู่ใกล้ใกล้
จะมองหน้าเธอได้อย่างไรถ้าบอกออกไปอย่างนั้น
ก็เพราะรู้ว่าเธอไม่เคยคิดไปไกลเกินกว่าเพื่อนกัน
แต่เป็นเพราะฉันที่ดื้อรั้นคิดมากเกินไป
จึงต้องรับผิดชอบหัวใจตัวเองในวันนี้
แม้จะปวดร้าวเต็มทีกับใจที่มีแต่ความร้าวไหว
ก็ในเมื่อฉันรักเองก็ต้องเจ็บเองจะโทษใคร
ถ้าจะโทษก็ต้องโทษหัวใจที่มันไม่รักดี
14 มิถุนายน 2545 18:29 น.
กาดาษ
อ่านบทกลอนก่อนนอนเพื่อคลายเหงา
กลอนคนเศร้าอ่านไปใจไหวหวั่น
คิดถึงบ้างซาบซึ้งบ้าง..คละเคล้ากัน
หรือเธอนั้นแอบน้อยใจอยู่ในที
อยากปลอบใจแต่ทำไมมันไม่กล้า
รู้ไหมว่ายังมีฉันอยู่ที่นี่
คอยเฝ้ามองเธออยู่ทุกนาที
แต่เธอนี้ไม่เคยมองต้องหมองใจ
ได้แต่เก็บเอาไว้ในใจเหงา
มีเพียงเรากับความเศร้าเขารู้ไหม
คงไม่รู้ว่าใจเหงาสักเท่าใด
หากเธอไม่เหลียวแลแคร์กันเลย
เฝ้าแต่บอกดวงใจอย่าได้เผลอ
เพราะที่เจอคือเธอที่เพิกเฉย
ที่ผ่านมาเธอคงไม่ซึ้งเลย
กับคนที่เธอไม่เคยจะรักกัน
12 มิถุนายน 2545 12:27 น.
กาดาษ
...อยากเขียนอะไรมากมาย
แต่เขียนไม่ได้อย่างที่ใจอยากเขียน
ทั้งที่ตั้งใจจริงว่าจะพากเพียร
จะลองเขียนความรู้สึกทั้งหมดใจ
...หน้ากระดาษยังคงว่างเปล่า
ในหัวใจเหน็บหนาว..ร้าวไหว
ไม่อาจเขียนข้อความใด-ใด
มีแต่หยดน้ำใส-ใสไหลรินมา
...อุตส่าห์เตรียมใจมาแล้วอย่างดี
ว่าต่อแต่นี้จะไม่มีความเหว่ว้า
จะไม่มีหยดน้ำอุ่นอุ่นตรงแววตา
แล้วความรู้สึกที่ฉันกำลังเผชิญหน้า..มันคืออะไร
...ก็พยายามที่จะลืมเธอแล้ว
แต่เสียงเธอยังดังแว่วไม่ห่างหาย
และยังชัดเจนยิ่งขึ้นในหัวใจ
ไม่รู้ต้องทำอย่างไร..ในเมื่อหัวใจไม่อาจจะลืม
หน้าส่วนตัว
686
