28 มกราคม 2546 17:23 น.
กาดาษ
ค่อย-ค่อยลบมันไปจากความรู้สึก
บอกตัวเองในใจส่วนลึก ให้เลิกคิดฝัน
ประโยชน์อะไร..ในเมื่อบางใจ ไม่เห็นความสำคัญ
วันเวลา ที่ผ่านมานั้น ไม่เคยผูกพัน ไม่เคยใส่ใจ
ทำมาหมดแล้วทุกอย่าง
แต่ใจก็ยังอ้างว้าง ไม่เห็นหนทางที่จะคว้าไขว่
เรื่องระหว่างเรา ยังคงว่างเปล่า..ยาวไกล
ไม่รู้ต้องรออีกนานสักเท่าไหร่...
...เสียงของหัวใจ จึงจะตอบกลับมา
หากวันนี้ทำได้เพียงแค่มองดู
เพราะหัวใจรับรู้..ไม่มีวันที่เธอจะกลับมาหา
ทั้งที่รักเธอมากมาย แต่สุดท้ายหัวใจ..ต้องหลั่งน้ำตา
แล้วฉันต้องทน..กับความรู้สึกที่ว่า..นี้เพื่ออะไร
21 มกราคม 2546 11:10 น.
กาดาษ
...แม้นจากไกล..ภายในใจ..ยังห่วงหวง
คอยถามทวง..ด้วยรำพึง..คนึงหา
เฝ้าติดตาม..ความเป็นไป..ในทุกครา
แม้ห่างตา..แต่ไม่เคย..จะห่างใจ
...ยังคอยส่ง..ความห่วงใย..ให้ด้วยรัก
ด้วยใจภักดิ์..ที่คงมั่น..ไม่หวั่นไหว
ดอกรักที่..เคยผลิบาน..ณ ลานใจ
ไม่เคยร่วง..หล่นโรยไป..ให้ร้างลา
...เป็นอย่างไร..ก็ยังเป็น..เช่นแต่ก่อน
ยังอาวรณ์..สุดดวงใจ..ใฝ่ฝันหา
ไม่เคยลืม..ความผูกพัน..ฉันสัญญา
แม้ไกลกัน..เกินตา..จะอาทร
หน้าส่วนตัว
1692
