11 พฤษภาคม 2545 17:07 น.
กาดาษ
ห้องกวี...แห่งนี้...ยังมีรัก
เป็นที่พักหัวใจของคนเหงา
แต่งกวีจากใจก็คลายเศร้า
ทุกข์บรรเทาเมื่อเราได้ระบาย
ยังมีพี่มีน้องและผองเพื่อน
ความสัมพันธ์ย้ำเตือนไม่เลือนหาย
หากมีทุกข์แวะมาพักแล้วจักคลาย
สื่อความหมายจากใจเป็นกวี
ฉันจะปลอบใจเธอเมื่อท้อแท้
ยามอ่อนแอก็มาพักซะที่นี่
จะกล่อมเธอหลับฝันด้วยกวี
จากใจฉันคนนี้อย่างจริงใจ
11 พฤษภาคม 2545 12:28 น.
กาดาษ
รู้สึกเสียใจบ้างไหม..คนดี
ที่ในวันนี้ ข้างกายเธอไม่มีเขา
รู้หรือยัง ว่าการถูกทอดทิ้ง มันเจ็บมิใช่เบา
เธอทุ่มเทใจให้เขา..แต่ได้แค่ความว่างเปล่ากลับมา
กับความรักที่เธอมีให้เขาอย่างหมดใจ
แต่เขาไม่คิดอะไร..กลับเห็นว่ามันไม่มีค่า
ก็เหมือนกับฉัน..ที่เคยรักเธอนั้น แต่ก่อนมา
แล้วมันก็เป็นความรักที่เธอไม่เห็นค่าอะไร
ที่ฉันมาหาเธอในวันนี้..
ไม่ใช่จะมาซ้ำเติม ย่ำยีใจเธอนะรู้ไหม
แล้วฉันก็ไม่ใช่คนดี หรือนางฟ้าใจดีในเทพนิยาย
ที่ฉันมาปลอบใจ..เพราะไม่อยากเห็นเธอ ร้องไห้ฟูมฟาย..เท่านั้นเอง
ไม่ได้ต้องการคำขอบใจจากเธอหรอกนะ
เพราะฉันไม่ใช่แม่พระใจดี อย่างที่เธอเห็น
ก็บอกแล้วไง..ที่ฉันทำไป เพราะความจำเป็น
ฉันไม่อยากจะเห็น...เธอต้องมาเป็นอย่างฉัน..ในวันวาน
10 พฤษภาคม 2545 13:50 น.
กาดาษ
คือฉันใช่ไหม..ในใจเธอ
ทำไมมองฉันอย่างนั้นล่ะ..เพื่อนรัก
ดูสิ..แค่ฉันทัก ทำไมต้องทำเป็นเคอะเขิน
จะกอดคอ จูงมือ..ก็ไม่ยอมกันเหมือนเดิม
ทำเป็นเดิน..ห่างเหิน น่าแปลกใจ
พอยิ้มให้ก็ทำเป็นหลบหน้า
พอสบตาก็แกล้งหันไปไหนๆ
อยากรู้จริงๆ เธอเป็นอะไรไป
หรือมีความในใจ ทำไมไม่บอกกัน
อาการแบบนี้..คงแอบชอบใครอยู่แน่เลย
แน่ะ!..ไม่ต้องมาวางฟอร์มเฉย อย่างนี้ อย่างนั้น
มองตาฉันสิ แล้วเธอจะรู้ ว่าใจเราตรงกัน
ก็ใครคนนั้น..คือฉันใช่ไหม..ในใจเธอ
10 พฤษภาคม 2545 13:26 น.
กาดาษ
ถึงฉันจะรักเธอมากแค่ไหน
แต่ถ้าเธอจะไปฉันก็คงไม่เหนี่ยวรั้ง
เพราะในโลกนี้คงไม่มีอะไรที่จีรัง
แล้วก็คงไม่มีอะไรเหมือนกันที่ยั่งยืน
ในวันนี้ที่เธอเปลี่ยนไป
คงเป็นเพราะความรู้สึกในใจไม่อาจจะฝืน
เธอรักเขา..ฉันคนเก่าได้แต่อดทนและกล้ำกลืน
กว่าจะผ่านมันได้แต่ละคืนช่างยากเย็น
แต่เธอไม่ต้องห่วงหรอกนะ
เพราะฉันคนนี้จะไม่มีน้ำตาให้ใครเห็น
ไม่ใช่ว่าฉันจะมีจิตใจที่ชาเย็น
แต่เพราะฉันไม่อยากเป็นคนที่น่าเห็นใจ
ฉันขอให้เธอไปดี
มีเพียงคำพูดสุดท้ายนี้ที่จะมอบให้
แล้วฉันจะคอยเฝ้าดูเธออยู่ไกลๆ
พร้อมกับส่งใจไปช่วยเธอ
10 พฤษภาคม 2545 13:24 น.
กาดาษ
วันนี้ท้องฟ้าดูมืดครึ้ม
บรรยากาศรอบกายก็ดูอึมครึมหงอยเหงา
สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบา
เมฆหมอกสีเทาปกคลุมอยู่ทั่วไป
ภายในห้องเล็กๆ แคบๆ
ยังมีคนเหงานั่งอิงแอบหวั่นไหว
ในตรงที่ว่างเหมือนมีแค่ความเดียวดาย
คนที่เคยอยู่ข้างกายก็ห่างหายไปทีละคน
นั่งมองสายฝนที่กระหน่ำลงมา
เมฆหมอกเริ่มปกคลุมฟ้าทุกแห่งหน
หรือนี่คือน้ำตาจากฟ้าที่อยู่เบื้องบน
หลั่งไหลมาเป็นสายฝนให้กับคนอ่อนแอ
หน้าส่วนตัว
746
