13 กรกฎาคม 2545 09:05 น.
กาดาษ
ไม่มีสิทธิ์แล้วใช่ไหม
ที่จะเก็บเธอไว้เป็นคนของใจอย่างนี้
กับเรื่องราวที่ผ่านมาอยากบอกเธอว่าฉันเข้าใจดี
เธอคิดกับฉันคนนี้เพียงคนคุ้นเคยที่เธอมี..ยามที่ไม่มีใคร
เมื่อวันนี้เธอมีเขาอยู่เคียงข้าง
สำหรับฉันคนที่ใจอ้างว้างก็ต้องจากไปให้ห่างใช่ไหม
เพราะถ้าฉันอยู่ตรงนี้อาจทำให้เธอคนดีต้องลำบากใจ
ฉันจำต้องเดินจากไป..โดยที่ไม่มีใครจะมาสนใจ..ใยดี
ได้แต่น้อยใจรู้ไหม
เพราะฉันคงทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้
ถึงเธอจะไม่รัก..และฉันเป็นได้แค่คนรู้จักก็ตามที
แต่มีสิ่งหนึ่งที่อยากบอกกับเธอในวันนี้
ทั้งหมดของหัวใจที่ฉันมี..คือเธอ
8 กรกฎาคม 2545 09:50 น.
กาดาษ
อยากขอบคุณสำหรับความรักที่เธอมีให้
อยากบอกว่าฉันซึ้งใจที่เธอยังห่วงใยห่วงหา
ฉันเสียใจ..ที่ต้องเป็นฝ่ายตัดใจจากลา
แต่เธอจะรับรู้หรือเข้าใจบ้างไหมว่า..เพราะอะไร
ความรักมักจะไม่มีเหตุผล
เป็นเพียงความรู้สึกของคนสองคนที่คิดว่าจะไปด้วยกันได้
แต่เธอรู้ไหมยังมีมากกว่านั้นซึ่งฉันก็พยายามทำความเข้าใจ
และอยากให้เธอรับรู้เอาไว้..ว่าฉันเองก็เสียใจเหมือนกัน
ที่ผ่านมาไม่ได้คิดจะหลอกลวงเธอ
ฉันรู้สึกดีเสมอ..ที่เคยมีเธอเคียงข้างอย่างนั้น
ในวันนี้..ทุกอย่างอาจเปลี่ยนไป..แต่ความรู้สึกในใจ..ยังผูกพัน
ขอเก็บเธอไว้ในฝันเท่านั้น..ถ้ามันไม่มากเกินไป
4 กรกฎาคม 2545 12:25 น.
กาดาษ
ฉันเขียนกลอนจากใจในวันเหงา
ที่ดูเหมือนว่างเปล่าและสับสน
สุขนิดนิด เศร้าหน่อยหน่อยคอยปะปน
เพื่อคลายความทุกข์ทนหม่นหัวใจ
ร้อยวจีร้อยบทกลอนที่เขียนมา
อาจดูเหมือนเหว่ว้าแถมหวั่นไหว
เรื่องจริงบ้างเสริมแต่งบ้างเคล้ากันไป
หรือเรื่องราวของหัวใจก็ยังมี
อีกทั้งเรื่องเพื่อนที่รักเป็นหนักหนา
กลอนนำพาตราตรึงไว้ไม่ถอยหนี
กำลังใจยังมีให้พร้อมไมตรี
ชั่วชีวีฉันคนนี้มีเพียงกลอน
หน้าส่วนตัว
793
