26 สิงหาคม 2545 18:54 น.
กาดาษ
เพียงเธอเป็นเธอในวันนี้
จะดูดีหรือไม่ใจไม่สน
อย่าหวั่นไหวกับคำใครบางคน
อย่าหมองหม่นค่าของคนอยู่ที่ใจ
หากมองคนแต่เพียงแค่ภายนอก
อาจโดนหลอก..ชอกช้ำจำเอาไว้
ค่าของคนต้องวัดกันด้วยใจ
ดีหรือไม่วัดได้ด้วยการกระทำ
26 สิงหาคม 2545 16:17 น.
กาดาษ
อยากกลับไปเป็นฉันคนเก่า
ที่อาจจะเหงา..แต่ไม่เคยท้อแท้
เป็นฉันคนเก่าที่เขาไม่มาดูแล
เป็นคนที่เขาไม่แคร์..ไม่ใส่ใจ
..
ไม่ต้องการเป็นส่วนเกิน
ไม่อยากร่วมทางเดินกับเธอได้ยินไหม
ถึงแม้ฉันจะรักเธอมากสักเท่าใด
แต่ฉันไม่อยากทำร้ายใคร..เข้าใจยัง
อย่าพบกันเลย..ต่อจากนี้
เรื่องราวที่มี..ขอให้เป็นเพียงความหลัง
ขอโทษนะ..ที่ทำให้รักของเธอต้องพัง
แต่เธอลองมองกลับหลัง..ยังมีใคร
คนที่เค้ารักและห่วงใยเธอ
เค้ายังรอเธอเสมอ..เห็นไหม
ฉันเป็นคนมาทีหลังยังไงก็คงต้องไป
ฉันพร้อมจะตัดใจ..เพียงแค่ให้เธอเข้าใจกัน
ดูแลเค้าให้ดี-ดี
ต่อจากวันนี้..จะไม่มีฉัน
ไม่มีอีกแล้วรู้สึกดี-ดี..ที่เรามีกัน
ไม่มีความผูกพัน..ของคนเคยสำคัญอีกต่อไป
..
กลับมาเป็นฉันคนเก่า
ที่ดูเหงา-เหงา..หวั่นไหว
กลับมาอยู่ที่เดิม..จุดเริ่มต้นของใจ
เพื่อก้าวเดินบนทางเส้นใหม่..ที่อาจอ่อนไหว..แต่ไม่ร้าวรอน
15 สิงหาคม 2545 17:21 น.
กาดาษ
ได้แต่ปลอบตัวเองในวันเหงา
ทรุดตัวลงตรงมุมเก่า-เก่าของฉัน
ข้างหน้าต่างบานเดิม..ตรงนั้น
คือที่ที่ทำให้ฉันได้พบเธอ
จำได้ไหมบทเพลงของเรา
ที่เธอชอบร้องให้ฉันฟังเบา-เบาเสมอ-เสมอ
ใต้ต้นไม้ใหญ่..ที่เรามักจะไปพบเจอ
กับเก้าอี้สีขาวที่ฉันและเธอ..นั่งข้างกันเสมอมา
ในสวนดอกไม้หลากสี
ฉันมักจะชวนเธอมาเดินเล่นด้วยกันทุกที..ที่เธอมาหา
ฉันชอบวิ่งไล่จับผีเสื้อหลากหลายพันธุ์นานา
แล้วเธอมักจะบอกกับฉันว่า..อย่าซนนะจ๊ะคนดี
ข้างสระน้ำใหญ่ที่อยู่ใกล้-ใกล้
ซึ่งฉันมักจะได้ฟังเธอเล่านิทานที่นี่
ฉันเอนตัวหนุนตักเธอแล้วก็เผลอหลับไปทุกที
ภาพอดีตเหล่านี้..ยังคงชัดเจนในใจ
...แต่มาวันนี้..ฉันไม่มีเธอ
ภาพทุกภาพที่ได้เจอ..จึงมีแต่ความหวั่นไหว
ฉันเหงา..รู้หรือเปล่า..แต่ไม่รู้จะบอกเล่ากับใคร
กลับมาจะได้ไหม..อย่าทิ้งฉันไว้ให้ต้องเดียวดายอีกเลย
หน้าส่วนตัว
1857
