10 สิงหาคม 2551 22:40 น.

กลัว

ว่าที่กวี


ฉันไม่อยากให้ใครต่อใคร

อ่านบทกลอนของฉันอีก

ฉันกลัวจะเป็นการประจานตนเอง



ขอบคุณทุกท่าน

ที่คอยติดตามผลงานอย่างสม่ำเสมอ

รวมทั้งผู้ที่ "เผลอ" เข้ามาอ่าน



ขอกราบลาไว้ ณ โอกาสนี้

หวังว่าคงได้พบกันอีก

เมื่อจิตใจฉันเข้มแข็งพอ
				
8 สิงหาคม 2551 16:10 น.

ขอร้อง

ว่าที่กวี


วันเก่า-เก่าของเราหายไป
 
เหลือทิ้งไว้เพียงแค่กลิ่นหอมจาง-จาง
 
เวลาสั้น-สั้นที่เราเคยเดินร่วมทาง
 
ทุกสิ่งทุกอย่าง...จะคงอยู่ในความทรงจำ
				
28 กรกฎาคม 2551 13:13 น.

คำถามเดียว

ว่าที่กวี

 เมื่อก่อน...โทรหาทุกวันเพื่อบอกว่า...คิดถึง
 
 เดี๋ยวนี้...เดือนนึง...กว่าจะนึกอยากคุยกะกูสักหน
 
เมื่อก่อน...เจอเพื่อนมากมายแค่ไหน...แนะนำให้กูรู้จักทุกคน 
 
 เดี๋ยวนี้...แค่กูบอกว่าคนนั้นน่าสน...มึงลากเสียงถามว่า"มีปัญหาอาราย"
 
เมื่อก่อน...แทบไม่ต้องบอก...จัดให้ทุกอย่าง 
 
 เดี๋ยวนี้...กูแหกปากสั่ง...ยังไม่มีให้
 
เมื่อก่อน...ทำทุกสิ่งทุกอย่าง...เพื่อเอาใจ 
 
 เดี๋ยวนี้..."มึงช่วยไปอยู่ไกล-ไกลตีนได้มั้ย...น่ารำคาญ" 
 
เมื่อก่อน...อยากกินอะไร...จัดให้อย่างที่บอก 
 
 เดี๋ยวนี้...แค่กูอ้าปากหรอก...วัยรุ่นตะคอก"มึงอย่าเอาแต่ผลาญ"
 
เมื่อก่อน...นั่งกอดนอนกอดกันได้...เป็นนานสองนาน 
 
 เดี๋ยวนี้...แค่ยุงบินผ่าน...เล่นตบกูซะกระเด็น
 
เมื่อก่อน...อยากไปเที่ยว..."ถึงไหนถึงกัน" 
 
 เดี๋ยวนี้...ซ้อนมอไซด์สักวัน...ยังไม่มีให้เห็น
 
เมื่อก่อน...อากาศร้อน-ร้อนก็รีบหามาป้อน...น้ำแข็งไสเย็น-เย็น 
 
 เดี๋ยวนี้...ใช้เป็นแค่คำว่า..."หาแดกเอาเอง"
 
เมื่อก่อน...ค่ำ-ค่ำชวนกันไปกินน้ำชา 
 
 เดี๋ยวนี้...พอกูง่วงล่ะ...แม่งรีบทำตัวกระฉับกระเฉง
 
เมื่อก่อน...ให้ได้เต็มที่...อืมใจนักเลง 
 
 เดี๋ยวนี้..."เออมึงเก่ง...หาเอาเองก็แล้วกัน"

...

อนาถแท้หนอชีวิตกู
 
ทำไมไม่รู้ต้องมาเจอกับจุดพลิกผัน
 
คอยเฝ้าแต่ถามใจตัวเองอยู่ทุกวัน
 
เพียงแค่หนึ่งคำถามนั้น "เมื่อไหร่จะตายซะที"
				
18 มิถุนายน 2551 13:19 น.

...ไม่ใช่แค่...บ่ายวันอังคาร...

ว่าที่กวี


บ่ายวันอังคารที่ร้อนอบอ้าว

นั่งตากพัดลมอยู่บนบ้าน...ยังไม่คลายร้อน

ข้างบ้านมีบ้านลุงใจ

บ้านลุงใจมีต้นไม้ใหญ่

ลงมานั่งเล่นที่ม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้

ถัดออกไปมีต้นมะพร้าวเตี้ย-เตี้ยต้นหนึ่ง

บนต้นมะพร้าวมีรังนกกระเต็น

เสียงลูกนกร้องอยู่แว่ว-แว่ว

ระหว่างต้นไม้ใหญ่กับต้นมะพร้าว...

มีเรือของลุงใจจอดอยู่

บนเรือมีผ้ายางคลุมกันฝน

บนผ้ายางมีน้ำขังเป็นแอ่งลงไปในท้องเรือ

...

เสียงกุกกัก-กุกกักแว่วมา

แว่ว-แว่วมาจากในเรือ

นกกระเต็นตัวหนึ่งกำลังจมน้ำ

มันตะเกียกตะกายอย่างเหนื่อยล้า

...

รีบหาไม้แหย่ลงไปให้มันเกาะ

แม่นกขนเปียกโชกตัวสั่นเทา

เอามันมาตากแดดให้ขนแห้ง...และอบอุ่น

เมื่อขนแห้งดีแล้ว...

แม่นกก็บินหายไป

...

พักใหญ่...มันบินกลับมาอีกครั้ง

พร้อมกับใส้เดือนตัวยาวที่มันคาบไว้ในปาก

...

ภายในรัง...

ลูกของมันสามตัวกำลังรออยู่

แม่นกบินวนเวียนไปมาจนเกือบค่ำ

จึงยอมเข้ารัง

ฉันแอบนั่งลุ้นอยู่...พลอยอิ่มใจไปด้วย

ช่วยไว้ได้ถึงสี่ชีวิต

...

มันเป็นช่วงเวลาที่แสนพิเศษ

ไม่ใช่แค่บ่ายวันอังคาร

...

เที่ยงวันนี้...แอบดูพวกมันอีกครั้ง

คราวนี้คาบเหยื่อมาพร้อมกันสองตัว

ทั้งพ่อนกและแม่นก

ลูกของมันคงอิ่มท้อง...และค่อย-ค่อยโตขึ้นทุกวัน

ขออย่าให้พ่อนกแม่นกต้องเป็นอะไรไปอีกเลย
				
28 พฤษภาคม 2551 23:19 น.

...เพียงแค่...

ว่าที่กวี


ไม่ว่าจะซ้ายหรือขวา...

ทุกก้าวคือการเคลื่อนที่

ไม่ว่า ขาว เทา ดำ...

โลกใบนี้ก็มีให้เราในทุกเฉดสี

ไม่ว่าจะยี่ห้ออะไร...

เราก็ครื้นเครงกันได้...ในทุกระดับดีกรี

เพียงแค่ยังมี..."เรา"...

...

ปลดปล่อยเรื่องราว...ระบายความรู้สึก

รำลึกถึง...เมื่อวันแรกเจอ

กับคำถามที่คิดว่า...ไม่น่าจะได้คำตอบ

หากแต่คำตอบก็สวนกลับมา...เร็วกว่าที่คิด

...เขินอายด้วยคำถาม

...อึ้ง...ทึ่ง...เสียวกับคำตอบที่ได้รับฟัง

...

ล่วงเลยมากี่นาน

กี่ก้าวที่ย่ำผ่านมาด้วยกัน

กลิ่นสียังคงอวลอยู่ในความรู้สึก

แม้พู่กันถูกเก็บจนฝุ่นจับ

รอยยิ้มยังคงเปื้อนอยู่บนแก้ม

แม้เรื่องราวต่าง-ต่าง...จะผ่านไปนานวัน

...

ไม่ว่าจะซ้ายหรือขวา...

ฉันจะก้าวกลับไปหาเธอ

ไม่ว่า ขาว เทา ดำ...

คนเราก็ผสมปนเปกันไป...อยู่ที่ใครจะเลือกมอง

ไม่ว่ายี่ห้ออะไร...

เราก็ครื้นเครงกันได้...

เพียงแค่ยังมี..."เรา"...				
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟว่าที่กวี
Lovings  ว่าที่กวี เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟว่าที่กวี
Lovings  ว่าที่กวี เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟว่าที่กวี
Lovings  ว่าที่กวี เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงว่าที่กวี
>