15 กุมภาพันธ์ 2550 19:41 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
กูยังคงห้อยโหน ต่องแต่ง ถูกสาปแช่ง
ความรู้สึกทะแม่งแห่งอารมณ์ บ้าบอ
การลิงโลด ผาดโผน เคยคนองหายไปไหน หนอ
ความผยองของกู หรือ ถูกฝังไปกับซากศพความว่างเปล่า
กำลังภายในของจอมยุทธ์ผู้ท่องตระเวณยุธภพ
คนธรรมดาที่อุปโลกตัวเอง สร้างสรรค์งานศิลป์
ความบ้าบิ่น แรงบันดาลใจ กระหาย
แม้ ความฝัน จินตนาการยังงคงค้างเติ่ง .....
15 กุมพาพันธ์ 2550
.
1 กุมภาพันธ์ 2550 18:40 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
. เวลาหนึ่ง ยามแสงอาทิตย์บ่ายคล้อย ริมชายทะเล
คนโซซัดเซนเซ.....ผู้เดินทางค้นหาตัวเอง..
การพูดคุยและทักทายกับชายชราแปลกหน้า..
คือชาวประมงท้องถิ่น....ทำมาหากินกับท้องทะเล
ลมทะเล ยามเย็น พลิ้ว อากาศร้อนๆ หนาวๆ
ขณะฉันผูกเปลกับต้นไม้...ไกวเปลข้างชายหาด
ปากกา ดินสอ สมุด ฉันเขียนมั่วของฉันไปเรื่อยเปื่อย
หากจินตนาการตีบตัน ก็หยิบกีตาร์เล่น ร้องเพลงผ่อนคลาย
ชาวประมงคนนั้น เขาเดินทางฝ่าเทือกโคลนถึงหัวเข่าเพื่อหาจับปู หอย
รอยเท้าที่ทิ้งไว้เพียงชั่วครู่..ไม่นานขี้เลนก็เข้ามากลบลบหาย
ประมงพื้นบ้าน ทำมาหากินอยู่กับทะเลอันดามัน มาช้านาน
ด้วยวิถีเรือเล็กชาวบ้าน ภูมิปัญญาแต่ก่อนเก่า โบราณ..
ฉันขับมอ'ไซต์จากบ้าน แบกเป้เดินทางมาเพื่ออะไร?
จุดมุ่งหมาย ประสงค์อะไร ให้ฝัน ให้ใฝ่.....
ด้วยความสุขเล็กน้อยของความอยากเป็นศิลปิน นักอยากเขียน กวีข้างถนน
ฉันก็เหมือนชาวประมง ที่ล่าฝันกลางทะเลโคลน เมื่อทะเลเป็นใจ...
28 มกราคม 2550
.
หน้าส่วนตัว
1785
Lovers
0 คน เลิฟศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
