25 มิถุนายน 2550 17:57 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ฉันเพิ่งกลับจากโรงพยาบาลบ้า รักษาอาการบ้า ประสาทแตก....................
แหกคอก อย่างคนวิกลจริต และคนโซ ขี้โรค ............
พร้อมๆกันกับการรักษาตัวในห้อง ไอ ซี ยู คราวเดียวไปพร้อมๆกัน
นั่นแหละ เพื่อนแท้ เพื่อนรักทั้งสองของฉัน....มันไม่มีวันทิ้งฉัน
ฉันอยู่ข้างๆ สมรภูมิ สนามรบ...........หากเป็นไปได้ ฉันจะไปตายที่นั่น
คล้ายเป็นวัฒนธรรม ประเพณี งานเฉลิมฉลองยิ่งใหญ่ทุกวัน
จุด.......แต่ไม่ใช่พลุ หากแต่เป็น......อะไรที่ไม่อยากพูดถึง
อย่างน้อยดีกว่าเกิดมาชีวิตนึงเปลืองเปล่าประโยชน์......................
โดยหาสาระ อะไรไม่ได้เลย
ก้อนดิน ก้อนหนึ่ง เล็กๆผสมผสานกลายเป็นผืนดิน.............
ฉันรักผืนแผ่นดิน เช่นกัน ฉันก็รักพี่น้องของฉันทั้งอิสลามและพุทธ..........
ฉันจะไปตายที่นั่น..........เลือดทาบทาผืนดินไทย
ตรงกันข้ามระหว่างสะเก็ดระเบิด.......................
หรือ สะเก็ดธุลีดิน ฝุ่นคลุ้ง..............................
.............อัลฮัมดูลิลละฮ์...................
แท้จริงเราเป็นของพระองค์วันหนึ่งเราย่อมกลับคืนสู่พระองค์
LIVE
ศิลป์กีรีติ ว่าโร๊ะ
7 มิถุนายน 2550 16:28 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
จากนั้น.........ฉันก็พบสิ่งหนึ่งที่มิอาจ......ค้นพบ
เพียงแต่.....เบี่ยงเบนจากวิถีเดิม
ความคาดหวัง ความรัก กระทั่ง ความฝัน...
ฉันขยันถือกระบี่ ฟัน ควัน.....หวังมลายล้าง.