25 มกราคม 2550 17:31 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
. ณ. มาตุภูมิ แผ่นดินเกิด
หญิงชราผอมโซ เส้นเลือดปูดโปน พอจะบอกได้ว่า......
ผ่านการตรากตรำ ทำงานหนัก มามาก โชกโชน..
ฝ่ามืออันหยาบกร้าน แตกระแหง.......
ริ้วรอยบนใบหน้า แสดงถึงการผ่านโลกมาเนิ่นนาน..
ผิวหนังเหี่ยวย่น เหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก.........
หญิงชรา ยังคงให้นมเด็กทารก ปล่อยให้ลูกดูดเลือดตัวเอง
ทารกที่ยังไม่หย่านม ลูกที่สูบดูดเลือดแม่....
ภาวะการหย่านมไม่มีกำหนด......................
จนกระทั่งลูก พัฒนาการเติบโต ลูกยังคงดูดดื่มแม่อยู่
ไม่ใช่แค่กระนั้นซิ อนาถนักกับความจริงของแม่แก่ๆ.......
ลูกไม่เคยทำมาหากิน ไม่เคยคิดประกอบสัมมาอาชีพใด
นอกจาก ผลาญแม่ ดูดเลือดแม่ ที่นับวันไม่มีเลือดขึ้นทุกที
เคราะห์ซ้ำ กรรมซัด มิหนำซ้ำ ลูกกรีดเลือดแม่เอาไปขาย......
กระนั้น แม่ชราก็ไม่ปริปากบ่น..เพื่อลูก
ความบาดเจ็บของแม่ ขอให้แลกความสุขของลูกได้...
ความเจ็บปวดของแม่ แลกกับความสบายของลูก
แม่ผู้ชรา หงอกขาวโพลน ผมค่อยๆร่วงทีละเส้นทีละเส้น
ร่างกายของแม่ อาจถึงคราสิ้นใจ เมื่อไหร่ก็ได้.......
ร่าง อวัยวะแม่นี้ แล้วแต่ลูกจะประสงค์ต้องการ.....
เจ้าจะนำแม่ไปขาย หรือ เผาแม่เพื่อผลประโยชน์อีกมากมาย
ความเป็นแม่ของแม่ จะไม่มีวันตายไปกับร่างแม่...
เมล็ดพันธุ์แห่งความเป็นแม่........จะงอกขึ้นมาจากดิน......
เมื่อเจ้าเอาเมล็ดพันธุ์แห่งความเป็นแม่....ฝังไว้.....
เป็น ต้นกล้า ค่อยๆเติบโต สูงใหญ่พร้อมจะทำหน้าที่......
พร้อมจะทำหน้าที่แห่งความเป็นแม่อีกครั้ง...........
.........เพื่อลูกอันเป็นที่รัก..........
โอ้! ว่า แม่ ยางพารา..
24 มกราคม 2550
.
.
25 มกราคม 2550 16:59 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
. ความแห้งแล้ง รุกคืบคลาน รุกราน
ลมหนาวหน้าแล้งพัด......ใบไม้ปลิวว่อน
ร่วงหล่น ลงบนเส้นทาง สัญจร เดินทาง
ใบไม้หล่นกระจาย......อยู่ทั่วท้องถนน..
ปลายกิ่งยางฯเหลือเพียงกิ่งก้านและใบที่ร่อยหรอ
ฤดูใบยางฯร่วงมาถึงแล้ว.......ใบยางฯเกลื่อนบนพื้นดิน
คราลมพัด ปลิดปลิว กระจายว่อน ล่องลอย....
แต่งแต้มสวนยางฯ และท้องถนนด้วยสีน้ำตาลของใบไม้ร่วง
ยางพารา ยางชรา น้ำยางเหือดแห้งหาย ลดน้อยลง ทุกทีๆ
ขณะราคายางฯฏ็ไม่คงที่ เปอร์เซ็นน้ำยางฯ ต่ำ
ครั้นจะกรีดยางทิ้งไว้ในกะลา เป็นขี้ยาง ก็กลัวโจรขโมย.
หากจะทำยางฯแผ่น ต้องอาศัยกระบวนการวุ่นวาย ไม่คุ้มเหนื่อย
ยางชราที่กรีดอยู่ ........ก็ไม่ใช่สวนยางฯของตัวเอง...
เงินแต้ละบาทได้มา...ต้องแบ่งปันกันตามอัตราส่วน...
กรีดยางจ้าง คิดจะรวย ไม่มีทาง แค่พอกินไปวันๆ.......
ส่วนสวนยางของตัวเอง สวนนึงเพิ่งปลูกไป แต่อีกสวนยังไม่ได้ปลูก
อีกเจ็ดปีกว่าจะได้ กรีด.........
ความเหือดแห้งของชีวิต........แต่ละวันๆ..........
จืดจางปัจจัยดำรงชีพ .........เจือจุด อุดรอยโหว่.....
ควักขี้ยางฯจนหัวแม่มือ......อักเสบปวดไปหมดแล้ว.........
หิวเล็กน้อย เอาน้ำมาลูบ แขม่วพุง แต่ไม่อดตายแน่!
เมื่อในยุ้งฉางยังมีข้าว กลางทุ่ง นา สวน ชายป่ายังมีผัก หญ้า.....
24 มกราคม 2550
.
25 มกราคม 2550 16:29 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
. โอ้ว่าเพื่อนสหาย แต่ก่อน ฉันไม่เคยมีดนตรีในหัวใจ
เพื่อนทำให้ฉันรู้จักกับคำว่ารัก หลงไหลและคลั่งไคล้
จุดเริ่มต้นของเด็กวัยรุ่นผู้ชาย ประหนึ่งความเงียบใบ้
เมื่อได้รู้จักกับเธอ ฉันเห็นจุดหมายขึ้นมา ฝังอยู่ในใจ
สหายกีตาร์ เอ๋ย! เด็กวัยรุ่นผู้ชายไม่รู้อิโหน่อิเหน่
จับ คอร์ด บอดๆผิดๆถูกๆ ตีจังหวะไม่เป็น ปวดนิ้วอักเสบ
ความดั้นด้นของฉัน ด้วยมานะ และพยายามไม่คลั่นคล้ามกลัว
ภายใต้ความกระหือรือ ดิ้นรน กระเสือกกระสน อยากเล่นเป็น
กีตาร์เก่าๆมือสองมือสามไม่กี่ร้อยบาทคือกีตาร์ตัวแรกที่ฉันสร้าง...
เมื่อคนไม่รู้เรื่องราว หาความรู้วิชา คงต้องยากลำบากสักหน่อย..
ฝึกปรือ คลำผิด คลำถูก เล่นกีตาร์บ่อยๆด้วยตัวเอง.......
กว่าจะได้บรรเลง ร้องลำนำ บทเพลง เล่นกีตาร์เป็น แทบไม่ไหว
ฝีมือยังข้างๆคูๆ เล่นผิดเล่นถูก ประสบการณ์อ่อนตามประสา
แต่ความกระตือรือร้น แสวงหา ฝึกฝน ค้น แสนเร่าร้อน
ความกระหายวิชาของเด็กวัยรุ่นผู้ชาย มีไฟฝันเต็มเปี่ยมภายใน..
ฉันหลงรักดนตรีเข้าแล้ว คลั่งไคล้กีตาร์อย่างหัวปักหัวปำ
จนถึงวันที่ฉันพอจะกรีด ดีดกีตาร์ พอจะเป็นเพลงฟังได้
เมื่อฉันเครียด เหงา อ้างว้าง ปลดปล่อยอารมณ์เพื่อผ่อนคลาย
เมื่อฉันไม่สบายใจ ฉันก็ถ่ายทอดความเจ็บปวดนั้นผ่านบทเพลง
เครื่องดนตรีเพียงชนิดเดียวที่ฉันเล่นเป็น แค่พอเป็นเพลงเท่านั้น
เคยฝันอยากเป็นศิลปินนักร้อง นักดนตรี ครั้งหนึ่ง
แต่งทำนองเพลง เขียนเนื้อร้อง ระบายจากความรู้สึกเบื้องลึก
เล่นกีตาร์ ร้องเพลง อัดใส่เดโม่เทป สิบกว่าอัลบั้ม ณ.สตูดิโอไบ
บทเพลงของเด็กวัยรุ่นหนุ่ม ร้องเอง ฟังเอง มันก็แค่นั้นอย่าไปฝัน
เมื่อฝีมือการเล่นดนตรี..กีตาร์...ห่วยแตกขนาดนั้น
เสียงร้องโหยหอนเห่าไม่ถึงขั้น...อย่าริอาจไปเทียบชั้น..
ครั้นเนื้อร้องที่เขียนปรัชญาจนเกินไปไม่มีใครเข้าใจ.......
บทเพลงของวัยรุ่นหนุ่มผู้ฝันเฟื่อง
23 มกราคม 2550
.
25 มกราคม 2550 15:56 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
. กระแสลมแรง เปลี่ยนทิศทาง หักเห
ค่ำคืนพระจันทร์เสี้ยว และมวลหมู่ดาวฉาดฉาย
ความเร็วของลม พร้อมกับนำพา ความหนาวเย็น
ดึกคืนนี้ หรือ จะเดินฝ่าความมืดไปได้.........
ลมหนาวโบยโบก กิ่งไม้ โยกคลอน..
ความแห้งแล้ง ค่อยๆแผ่ขยาย กว้างขึ้นๆ
ต้นไม้ยืนทรนง ผยอง ท้าทาย แรงลม
ยืนหยัด ลำพอง ยอมหักโค่นไม่ยอมงอ...
จักรวาล กว้างใหญ่ ห้วงอวกาศ..
นักวิทยาศาสตร์ ค้นคว้า ทดลอง พิสูจน์
นักบินอวกาศ เดินทางสู่นอกโลก.......
ค้นหา ดาวดวงไหน พอจะมีสิ่งมีชีวิตอาศัย...
คนเราต่างแสวงหา ความรู้ ขอบเขตกว้างออกไป
นวัตกรรม ความเจริญ วิทยาศาสตร์ ล้ำหน้า
แต่สุดท้ายก็ไม่เคยมีใคร นักบินอวกาศคนไหนหลุดพ้นฟากฟ้า
ยานอวกาศ อาวุธร้ายแรง ยาปฏิชีวนะ วิทยาศาสตร์พัฒนา
ลืมค้นหา.......สิ่งที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด
กรวด หิน ทราย ก้อนดิน ส่องประกายอยู่บนพื้น
เราย่ำเดินเหยียบ......โดยไม่รู้สึกอะไรแม้แต่น้อย..
มัวแต่มองไกล..จงระวังสะดุด ก้อนดิน กรวด หิน ทรายเหล่านั้น
ขณะที่ในใจตัวเอง...ยังค้นหาตัวเองไม่เจอ...
ความขัดแย้ง ฤา จะยุติ ลงง่ายๆ.........
ความสงบเสมือนความฝันขณะเรานอนหลับฝันตอนกลางวัน.......
สถานการณ์ภายในใจ..........
กำลังเกิดสงครามยิ่งใหญ่.........
ที่รุนแรงกว่าสงครามโลกครั้งใดๆ........
24 มกราคม 2550
.
25 มกราคม 2550 15:31 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
. "อัสลามูอาลัยกุมวารอมาตุลลอฮิวาบารอกาตุ"
"ขอความสันติ จงมี แด่ท่านเถิด "
ยินดีต้อนรับ ฯพณฯท่าน อาคันตุกะ ผู้มาเยี่ยมเยือน
ท่านคงนำความห่วงใย มาฝาก พวกเรา ณ.ที่แห่งนี้
หมู่บ้านนิรนาม ไร้ชื่อ จนใครหลายๆ ยากจะรู้จัก
ท่านเคยยิ่งใหญ่และมีอำนาจ เหนือสุด สิทธิ์ขาดในจังหวัด
การหวนกลับมารื้อฟื้น ความทรงจำและพบปะมวลมิตรสหายเก่าๆ
ขุดค้นความหลังและความทรงจำที่ดี ณ.จังหวัดแห่งนี้เมื่อหลายสิบปีก่อน
ณ.มัสยิดประจำหมู่บ้านของเรา"ญามิอุลอิ-ควาน"ที่ยังอยู่ระหว่างก่อสร้าง
และ ณ.โรงเรียนเก่าตอนประถมฯ ที่ข้าพเจ้าเคยศึกษา เล่าเรียน
วันวานยังหวานอยู่ที่ท่านคุ้นเคยกับคืนวันเก่าๆ.......
ภารกิจของฯพณฯท่าน มากเกินและยิ่งใหญ่กว่าที่ข้าพเจ้าจะล่วงรู้ได้
มหาดไทยแห่งรัฐมนตรี มท.1 ฯพณฯท่าน อารีย์ วงศ์อาระยะ
การลงมาเยี่ยมเยียน พี่น้อง ห้าจังหวัดชายแดนภาคใต้...
เพื่อมาร่วมกันสร้างสรรค์ ความสามัคคีและสมานฉันท์.......
ซึ่งเราก็ต่างเรียกร้องกันมาตั้งนานนม.......
อันเป็นนิมิตรหมายที่ดี เหตุการณ์...สถานการณ์ชายแดนใต้..
เหตุการณ์ล่วงหน้า ข้าพเจ้ามิอาจคาดเดาได้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นอีก
ได้แต่หวังเอาไว้ คิดว่าอีกไม่นานแล้ว ฝนคงจะส่างซา.......
หลังฝนตกหนัก มรสุมเข้ามาเล่นงาน มานานแสนนาน.......
................ข้าพเจ้า ศรัทธาในฟ้าหลังฝนเสมอ..............
25 มกราคม 2550
.
.
หน้าส่วนตัว
2259
Lovers
0 คน เลิฟศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
