23 ตุลาคม 2554 12:20 น.
สุนันยา.
ตะวันลับฟ้า
*****
สุรีย์ใกล้ ลับลง ตรงขอบ(ภู)เขา
วิหคเฝ้า โบยบิน คืนถิ่นฐาน
ไผ่เสียดก่อ พลิ้วไหว อยู่ใกล้ธาร
เย็นลมผ่าน รวยรื่น ฉ่ำชื่นจินต์
*****
เสียงหรีดหริ่ง เรไร ทักทายทั่ว
ยามฟ้าหลัว ตะวันคล้อย ลอยลับถิ่น
ดั่งบทเพลง กล่อมสรวง ห้วงเมฆินทร์
เคล้าเสียงริน หลั่งไหล สายธารา
*****
เมื่อแสงสูรย์ ลับลา จากฟ้ากว้าง
ดาวระยิบ พราวพร่าง กลางเวหา
ดาระดาษ สาดส่อง ท้องนภา
แทนแสงจันทร์ ที่ลา คราข้างแรม
*****
ได้แต่คิด ครวญคำ ลำนำเศร้า
ความเงียบเหงา ทับถม ระทมแต้ม
ถึงคู่เย้า เคยหยอก บอกรักแซม
ประคองแก้ม เชยชิด จูมพิศปราง
*****
สัญญาใจ ฝากฝัน จะมั่นรัก
ไม่เหหัก ห่างหาย ให้หม่นหมาง
แต่..บัดนี้ ไฉน ไกลเลือนราง
ลืมรักที่ เคยสร้าง เส้นทางใจ
*****
โอ้..รักเอย เปลี่ยนผัน ไม่หันกลับ
ตะวันลับ ยังคืนมา ชื่นฟ้าใส
คนเคยรัก ปักทรวง ห้วงหทัย
กลับไม่เหลือ เยื่อใย มอบให้กัน....
*****
สุนันยา
15 ตุลาคม 2554 12:16 น.
สุนันยา.
ยิ้มรับ กับระทม
บนผืนภพ ฤา-ลบเลือน เดือนปีผ่าน
สายม่านกาล ล่วงเลย สิ่งเคยเห็น
จากเช้าสาย บ่ายหน่อย ก็คล้อยเย็น
มิว่างเว้น รัตติกาล นานเท่าใด
สัญญาเคย ให้กัน วันก่อนหน้า
หรือลืมแล้ว วาจา พาหวั่นไหว
จะเคียงคู่ เขียนกานท์ หวานพิไล
สานสายใย ทุกวัน เช่นผ่านมา
หากแม้นไม่ มีกัน เหมือนวันก่อน
มธุรส สุนทร ต่างอ้อนหา
คงสิ้นหาย คล้ายเหมือน จะเลือนลา
ดั่งสายชล ไหลบ่า ภูผาชัน
จะไม่ย้ำ ถามหา ค่าเหตุผล
ว่าสับสน สิ่งใด ไยเปลี่ยนผัน
เมื่อไม่หนัก แน่นใน สายสัมพันธ์
ก็ขอยิ้ม รับวัน ฉันระทม
ชลาลัย ในบ่วง ห้วงกระแส
รินรดสู่ ดวงแด แม้ขื่นขม
วานช่วยล้าง คราบติด พิษตรอมตรม
ให้หมดปม เจ็บช้ำ..ที่กล้ำกลืน.....
สุนันยา
16 ตุลาคม 2553 19:53 น.
สุนันยา.
เมื่อพบเจอ เธอนั้น เริ่มหวั่นไหว
เหมือนดวงใจ หลงมนต์ ดลใฝ่หา
ออกอาการ คลับคล้าย อยากได้มา
เพื่อเห็นหน้า เสมอ ใคร่เจอกัน
แม้เราห่าง ต่างกัน ปานหนึ่งว่า
กาลเวลา นำชัก ผลักเหหัน
แต่ ไฉน ใจเอย เหมือนเคยปัน
เกิดเป็นความ ผูกพัน ไม่ผันแปร
จากวันที่ พบกัน ถึงวันนี้
ความรู้สึก เริ่มที่ มีข้อแม้
อยากอยู่ใกล้ อยากรู้ อยากดูแล
ในดวงแด คะนึง ตราตรึงใจ
เหมือนติดห้วง บ่วงรัก สลักจิต
เหมือนลิขิต รักแท้ แต่ปางไหน
เหมือนให้เรา ต้องอยู่ เป็นคู่ไป
เหมือน ฤทัย ให้ภักดิ์ เพียงรักเธอ
เพียงสวมกอด ฉันไว้ ไม่ไสผลัก
ขอสมัคร รักมอบ ตอบเสมอ
กระซิบรัก ผ่าวแผ่ว ดั่งแว่วเจอ
คือคำรัก จากเธอ ที่เพ้อครวญ
จะขออยู่ เคียงข้าง ไม่ร้างร้าว
แม้ร้อนหนาว ไม่ปล่อย คอยไห้หวน
ต่อแต่นี้ มีเรา ที่เย้ายวน
สองใจล้วน มอบรัก ไว้พักพิง
ฉันขอยอม ติดห้วง ใน"บ่วงรัก"
พร้อมความภักดิ์ นี้ให้ จากใจหญิง
ไม่มีวัน เสื่อมคลาย ในรักจริง
เป็นทุกสิ่ง เพื่อเธอ ใช่เพ้อมา
ถึงต้องแลก แหลกลม หายใจสิ้น
ไม่ถวิล ด้วยรัก ประจักษ์ค่า
มีเธอแอบ แนบข้าง ไม่ห่างลา
แม้ชีวา มอบให้ ไว้เคียงเธอ............
21 สิงหาคม 2553 17:40 น.
สุนันยา.
ในส่วนลึก ตรึกห้วง ทรวงหวั่นไหว
ช่างแสนยาก จักบอกใคร ให้รู้เห็น
ได้แต่เก็บ ซ่อนไว้ ใจลำเค็ญ
จนเกิดเป็น ความอดสู อยู่ในทรวง
แท้จริงแล้ว อยากเผย เฉลยกล่าว
ว่าใจเหงา มีใคร อยู่ในบ่วง
สลักรอย ตีตราไว้ ในแดดวง
อยู่ในห้วง ติดลำดับ ประทับใจ
ได้แต่ร้อย ลำนำ คำอักษร
เป็นบทกลอน ตอนหนึ่ง ซึ่งเหลวไหล
วันเวลา พารู้จัก ฝากอาลัย
เพื่อคนใหม่ ให้ไมตรี นี้ยื่นมา
ได้พูดจา พาที กวีผ่าน
สายใยสาน นานไป ได้พบหน้า
ต่อแต่นั้น สัมพันธ์ได้ กลายนำพา
ไกลเกินกว่า จะยอมรับ เพื่อปรับใจ
ถึงวันนี้ วันที่ ใจไผเผลอ
ให้ต้องเจอ สิ่งประดัง ครั้งยิ่งใหญ่
เมื่อกล้ารัก ปักรากหยั่ง กลางฤทัย
ยากจะถอน ทิ้งให้ ไกลดวงแด
เมื่อดวงใจ ไขว่เขว คล้ายเหหัก
จึงประจักษ์ ความจริง สิ่งไม่แน่
เขากลับผัน เปลี่ยนไป ไม่เหลียวแล
ไม่เคยแคร์ ความรู้สึก ลึกที่มี
จากที่เคย พูดจา ประสาถ้อย
กลับเหลือน้อย คอยเลี่ยงเบี่ยงเบนหนี
ไม่สนใจ ใครหนาวเหน็บ เจ็บฤดี
หรือไม่มี หัวใจ ให้ไตร่ตรอง
หากปรบมือ ข้างเดียว จะดังไหม
ถ้าไม่เกิด จากใจ ใครทั้งสอง
คราวแผลลึก ร้าวใจ ใครเล่าครอง
หรือจำต้อง หญิงรับไว้ เพียงฝ่ายเดียว
19 สิงหาคม 2553 15:14 น.
สุนันยา.
ฝนโปรยมา พาน้ำตา รินหลั่งไหล
คิดถึงวัน เธอไกล ไปจากฉัน
ไม่มีเหลือ เยื่อใย สายสัมพันธ์
ทั้งที่รู้ ว่ารักมั่น นั้นเพียงเธอ
เสียงฟ้าครวญ หวนไห้ ใจยิ่งเศร้า
นั่งกอดเข่า ปล่อยน้ำใส ไหลนองเอ่อ
สองข้างแก้ม แต้มรอยร้าว เขาปรนเปรอ
ต่อจากนี้ ไม่มีเธอ เพ้อรำพัน
วอนสายฝน ช่วยดลใจ คลายอ่อนล้า
ล้างน้ำตา ให้หาย ไปจากฉัน
ช่วยล้างใจ จากคนที่ หลีกลี้กัน
ขอฟ้าฝน ดลบัลดาล ช่วยฉันที
ช่วย ลบเลือน เขาไป จากใจช้ำ
ช่วย ล้างความ ทรงจำ อันหมองศรี
ช่วย ล้างรอย ความเหงา ร้าวฤดี
ช่วย ล้างใจ ดวงนี้ ที่ตรอมตรม/...
หน้าส่วนตัว
3301
