26 เมษายน 2553 21:12 น.
สุนันยา.
ภุมริน...บินตอม...หอมดอกไม้
มิห่างหาย...หวังลิ้ม...ชิมเกสร
ที่ฉ่ำหวาน...พลันสิ้น...ลิ้นภมร
ต้องร้าวรอน...ไร้รส...หมดราคา
วัยดรุณ...หอมเช่น...เป็นดอกไม้
ที่เริ่มได้...ผลิแย้ม...แต้มพฤกษา-
ธรรมชาติ...สร้างให้...ได้เกิดมา
เสน่หา...อิงแอบ...แนบชิดนวล
เป็นดอกไม้...ไร้กลิ่น...สิ้นคุณค่า
จะเก็บมา...ประดับไว้...ไร้หอมหวน
มิมีค่า...น่าถนออม...กล่อมรัญจวน
ดั่งเนื้อนวล...ขาดชาย...หมายเมียงมอง
เป็นดอกไม้...แห้งไป...ยังได้ซาก
แต่รักจาก...พรากไป...ให้ใจหมอง
มิเหลือซาก...ฝากไว้...ในครอบครอง
ได้แต่ร้อง...ครวญคร่ำ...จำฝังใจ
ไม่มีซาก...ฝากไว้...ให้ใครเห็น
ด้วยซ่อนเร้น...หลบล้า...ยากหาไหน
ได้แต่เก็บ...ความเจ็บช้ำ...ย้ำทรวงใน
ไม่เหลือซาก...สิ่งใด...ให้เชยชม.....
25 เมษายน 2553 16:52 น.
สุนันยา.
เหม่อมองฟ้า...อยู่ไกล...พาใจเหงา
มองเห็นดาว...พราวพร่าง...กระจ่างใส
เดือนลอยเด่น....เช่นเธอคล้อย....ลอยจากไกล
สุดเอื้อมมือ....ถึงได้...ให้ตรอมตรม
ตรมฤทัย...ใจเหงา ...เศร้าหนักหนา
โอ้อุรา...พาร้าว...เศร้าขื่นขม
เก็บรักซ่อน...นอนหนาว...เฝ้าโศกซม
ฝืนใจข่ม ...ไขว่คว้า...มายินยล
เธอเหมือนดาว...พราวแสง...แห่งฟากฟ้า
เป็นดารา...ประดับสรวง...ห้วงเวหน
ฉันอ่อนล้า...ค่าน้อย...ด้อยกมล
ต้องจำทน...สุดคว้าดาว...เนาแนบทรวง...
23 เมษายน 2553 21:00 น.
สุนันยา.
แอบมอง.....แอบคิดถึง
ใครคนหนึ่ง.....ซึ่งไฝ่หา
แอบมอง.....ทุกเวลา
อยากเห็นหน้า....มาทุกวัน
เอ๊ะ.!ใย....ใจแสนแปลก
พบครั้งแรก....ใยไหวหวั่น
เพิ่งเคย....รู้จักกัน
ไม่กี่วัน....มันคุ้นเคย
เหมือนเคย....รู้จักมา
เป็นเวลา....นานเหลือเอ่ย
แปลกนัก....ยากเฉลย
ดั่งคุ้นเคย....เลยแรมปี
วันใด....ไม่เห็นหน้า
เปรียบเหมือนว่า....ฟ้าเปลี่ยนสี
โศกเศร้า....ร้าวชีวี
ดั่งฤดี.....นี้สิ้นไป
อาการ....เป็นแบบนี้
ความหมายมี....ว่าแบบไหน
แอบรัก....หรืออย่างไร
ใครเข้าใจ....ให้ตอบที/.....
ส่งบทกวีก่อนนอนค่ะ
ฝันดีนะคะ
*************************
22 เมษายน 2553 22:24 น.
สุนันยา.
วันเวลา ผ่านผัน กาลเคลื่อนย้าย
รักของเรา เลือนหาย ไม่ห่วงหา
สิ้นสลาย ลับล่วง ห้วงเวลา
ไม่หวนคืน กลับมา พาระทม
ทุกถ้อยคำ พร่ำซึ้ง คะนึงหา
ยังฝังลึก อุรา ล้าขื่นขม
ไม่เคยลืม ความหลัง ครั้ง ชื่นชม
ที่สุขสม เราสอง ครองคู่กัน
แม้เธอห่าง ใช่จางหาย จากใจรัก
ยังคงภักดิ์ จักขอ รอความฝัน
รอวันชื่น เธอคืนหวน ทวนสัมพันธ์
ให้เรามี กันและกัน เหมือนผ่านมา
รัก เสมอ เพียงเธอ ไม่เคยเปลี่ยน
วันเวลา หมุนเวียน เพียนห่วงหา
สุดคะนึง ตรึงมั่น คำสัญญา
ตราบชั่วฟ้า จะขอรัก ภักดีเธอ...ฯ
ฝากกลอน มาให้อ่านก่อนนอนค่ะ
ฝันดีนะคะ ทุกท่าน
21 เมษายน 2553 21:46 น.
สุนันยา.
สายฝนโปรย...โชยชื่น... ค่ำคืนนี้
เย็นฉ่ำสาย... นที...ที่รินไหล
จากฟากฟ้า... สู่พื้นหล้า... ชลาลัย
ให้ความชื่น... ชอุ่มใน... ไพรพนา
สายลมเอย.. พัดเฉื่อย... ระเรื่อยฉิว
โบกสะบัด... พัดใบปลิว... ทิวพฤกษา
เย็นผะแผ่ว... ผิวผ่าน ...ม่านเมฆา
โอ้..ลมจ๋า... พัดพาไป...ให้ได้ยิน
ฝากไปถึง... คนซึ้ง... ซึ่งไกลห่าง
ว่ามิเคย...ลาร้าง...ยังถวิล
กระซิบแผ่ว... แว่วหวาน... ผ่านดวงจินต์
ว่ายุพิน...มิเคยสิ้น...ความห่วงใย
ณ.คืนนี้... อย่าอาวรณ์... ร้าวรอนจิต
ฝากจุมพิต... ส่งมา... อย่าหวั่นไหว
ถึงไกลห่าง... ใช่ลาร้าง... จางจากใจ
จะอยู่ไหน ...ดวงหทัย...ไม่ห่างกัน
หลับหรือยัง... เธอจ๋า...อย่าหงอยเหงา
รักของเรา...ใช่เป็น...เช่นความฝัน
รอเวลา...มั่นหมาย...ได้ผูกพัน
เมื่อถึงวัน...ภิรมย์...ไม่ตรมใจ
จึงเรียงถ้อย...ร้อยกรอง...ปองประสาน
รอวันหวาน...ครองคู่ชิด...พิศมัย
แทนสำเนียง...เสียงฉ่ำชื่น...รื่นพิไล
ด้วยดวงใจ...เปี่ยมรัก...จากสองเรา/....
ฝากกลอนไว้ ให้อ่านก่อนนอนค่ะ
ราตรีสวัสดิ์ ทุกท่านนะคะ
หน้าส่วนตัว
1185
