21 กุมภาพันธ์ 2548 19:41 น.
: หยก :
น้ำค้างเอยเคยชื่นยามดื่นดึก
ราวสมนึกดื่มดับซับกระหาย
จะรองดื่มฟ้าก็สางน้ำค้างกลาย
ระเหยหายคงหญ้าฝาดบาดด้วยคม
21 กุมภาพันธ์ 2548 02:05 น.
: หยก :
เธอรู้ไหม ทำไม พี่หลบตา
ในทุกครั้ง ที่พบหน้า ... อย่าเพิ่งถาม
ให้เธอคิด สิ่งน้อยนิด จะสื่อความ
รู้ไหมเธอ มองข้าม ไปมากมาย
ถามท่าที ที่เธอ มาทักกัน
กับแววตา เธอคู่นั้น พี่หวั่นไหว
ถามรอยยิ้ม ดูคล้าย ซ่อนความนัย
กับแมสเสจ ที่ให้ ตอบพี่มา
รู้คำตอบ แล้วใช่ไหม คนใกล้ตัว
ที่หลบตา เพราะใจกลัว ใฝ่ฝันหา
ไม่อยากเผย ความนัย ผ่านสายตา
กลัวคำตอบ ออกมา ... ตรงข้ามใจ
20 กุมภาพันธ์ 2548 23:17 น.
: หยก :
เสียงหวีดหวิวพลิ้วหวานผ่านใบไผ่
คล้ายบทเพลงสะท้อนไกลจากปลายฟ้า
ใบไผ่เขียวปากชมพูผิวแผ่วพา
หวานสุดหวานซึ้งกว่าทำนองใด
ลมพัดผ่านพาหัวใจให้ป่วนหนัก
คิดถึงตักนุ่มหนุนและแก้มใส
คิดถึงผืนหญ้าเขียวกับฟ้าไกล
เสียงผิวไผ่ยังวาบหวานผ่านพลิ้วมา
คิดถึงสายลมอ่อนกับแดดอุ่น
คิดถึงมือขาวละมุนหอมพฤกษา
คิดถึงนกน้อยช่างจำนรรจา
ปากอวบอิ่มยิ้มยวนตาว้าวุ่นใจ
เสียงผิวไผ่ยังอ้อยอิ่งไม่จากจาง
คล้ายสัญญาว่าไม่ห่างไปแห่งไหน
แม้ว่าตัวสองเราจะห่างไกล
จะฝากเพลงกับลมไว้ให้เธอฟัง
หน้าส่วนตัว
634
