27 กุมภาพันธ์ 2548 01:50 น.
: หยก :
เหม่อมองท้องฟ้า
เหล็กกล้าสะท้อนแสง
เห่าจนอ่อนแรง
นกแกล้งทำเมิน
หลงใหลได้ปลื้ม
หลงลืมเพลิดเพลิน
บนฟ้าไกลเกิน
บนถนน...รถมา (เอ๋ง!?)
24 กุมภาพันธ์ 2548 21:17 น.
: หยก :
อบอุ่นไหมยามนี้ใจฉันใกล้เธอ
แอบซ่อนรักไปเสนอถึงข้างหมอน
กระซิบแผ่วผ่านผ้าห่มที่เธอนอน
ฝากไอรักกล่อมเธอก่อน...นอนฝันดี...
24 กุมภาพันธ์ 2548 11:46 น.
: หยก :
จะกี่วันกี่คืนที่ผ่านไป
จะกี่ลมหายใจที่ไต่ถาม
จะกี่ฝันไม่เคยห่างแม้ครู่ยาม
จะกี่คำกี่ความก็ซึ้งใจ
เคยเคียงข้างเคียงคู่รู้ใจกัน
เคยร่วมทางวาดฝันแสนสดใส
เคยผ่านร้อนฝนหนาวยังฝ่าไป
เคยปลอบโยนกำลังใจเสมอมา
เราสองคนเรารู้เรามีกัน
แต่สองคนต่างมีฝันต้องฟันฝ่า
แต่ความรักใช่ทุกสิ่งดังเคยมา
แต่ตอนนี้ถึงเวลาต้องลาไกล
แม้ทุกสิ่งจะจบลงในวันนี้
ความรู้สึกที่ดีๆยังหวั่นไหว
ขอเก็บความทรงจำของหัวใจ
ขอรักเธอตลอดไปในความทรงจำ
23 กุมภาพันธ์ 2548 22:27 น.
: หยก :
อยากรั้งฟ้ามาเคียงใกล้
อยากรั้งใจเธอเคียงข้าง
รู้ฟ้านั้นไกลทาง
ระยะห่างเท่าใจเธอ...
21 กุมภาพันธ์ 2548 20:50 น.
: หยก :
ลมเจ้าเอ๋ยเอ่ยคำหวานมาสานรัก
เจ้านำชักดอกหญ้าให้วาบหวาม
จนเผลอไผลโอนไหวแผ่วพลิ้วตาม
แอบสะเทิ้นแต่สุขล้ำยามต้องลม
ลมเจ้าเอ๋ยมากรักช่างเผื่อใจ
กี่ดอกหญ้ากี่กิ่งใบได้ขื่นขม
เพราะเผลอพลิ้วตามลมรักมาชื่นชม
ลมสุขสมพัดผ่านเที่ยวไม่เหลียวมา
ลมเจ้าชู้มีรักไม่เคยหยุด
พลั้งพัดเลยเกยสะดุดกับภูผา
เหลียวพื้นล่างทะเลทรายไร้ชีวา
ไร้ดอกหญ้าร้างกิ่งใบกรายใกล้ลม
ลมสุดเหงาถูกรุมเร้าแต่พายุ
พุ่งปะทุทรายหยาบกำราบสม
หวนสำนึกว่ามากรักจึงตรอมตรม
อยากสุขสมควรหยุดใจไว้ให้ดี
หน้าส่วนตัว
596
