31 กรกฎาคม 2548 01:27 น.
: หยก :
..ในทุกถ้อยกลอยกวีนี้หวานนัก
จักนำชักมโนมัยให้วาบหวาม
จารกวีประดิษฐ์รักสลักความ
จนหลงตามใจสมัครฤๅรักลวง..
...ในคำน้อยยังแฝงถ้อยเข้าคอยเกี้ยว
ว่าใจเดียวรักเจ้าสุดแหนหวง
พอพบใหม่ผ่านพ้นคนหลอกลวง
จะช้ำดวงใจรานสันดานชาย...
- - : - - * - - : - -
...ว่าถ้อยใดใจกวีนี้เป็นหนึ่ง
เสนอซึ้งตรงกันเป็นมั่นหมาย
ปากว่ารักเพราะใจรักประจักษ์ชาย
ใช่มีร้ายแต่พาลสันดานเดียว
...ถ้อยกวีนี้ใช่มนต์ดลให้รัก
จักนำชักสาวใดให้แลเหลียว
หวังผูกมิตรชื่นชมให้กลมเกลียว
ใช่คอยเที่ยวฝากรักสมัครใคร
...คำกวีนี้จะสรรบรรณพิภพ
ใจเคารพสุนทรีย์เป็นที่หมาย
อุทิศตนค้นนิยามทุกความนัย
เพื่อเผยให้คนชม....คมกวี
- - : - - * - - : - -
20 กรกฎาคม 2548 00:54 น.
: หยก :
...ดังขีดขอบรอบฟ้าปราการกั้น
ม่านฝนพลันพร่าเลือนเบือนวิถี
ภูเขาสูงเบียดขวางทางที่มี
สายนทีเชี่ยวขวางทางที่ไป...
...เพราะคำลาคนร่ำร้องจนหมองจิต
หมดความคิดสิ้นคำถามความสงสัย
เอ่ยรั้งรอขอร้อยครั้งยังจะไป
ช่างเย็นชาเกินใครคนใจดำ...
...สองสัปดาห์ดังสองเดือนเลือนลาจาก
ใจถูกพรากจำถูกทิ้งยิ่งเจ็บช้ำ
เขียนคิดถึงฝากถึงใจใครทีทำ
ว่าคนช้ำยังจะรอขอเธอคืน....
17 กรกฎาคม 2548 00:14 น.
: หยก :
...บอกได้ไหม ใจเธอ คิดอะไร
ทุกครั้งที่ มองไป ฉันสับสน
อยากเอ่ยคำ กลัวช้ำ จำต้องทน
เก็บเอาไว้ กังวล อยู่ร่ำไป
...อยากมองตา เธอให้นาน และลึกซึ้ง
สิ่งที่ฝาก เคยไปถึง ใจเธอไหม
ความอบอุ่น อ้างว้าง และห่วงใย
อยากให้เธอ รับด้วยใจ ใช่วาจา
...แม้เราใกล้ แต่เหมือนใจ ไม่ใกล้เลย
ท่าทีเธอ ช่างเฉยเมย ไม่ห่วงหา
ลืมหรือไร กับคืนวัน ที่ผ่านมา
หรือเพียงฉัน ละเมอหา แต่ฝ่ายเดียว
13 กรกฎาคม 2548 23:41 น.
: หยก :
...ก้อนหินเอย แอบฟังเสียง ลำธารใส
ผู้ขับกล่อม ลำนำไพร แห่งความฝัน
กระซิบเสาะ กระเซาะฝั่ง ตลอดวัน
ประหนึ่งเสียง จำนรร ของกานดา
...เธอเรียบไหล ชุ่มชื่น เปล่งประกาย
ช่างต่างกับ ผิวตะไคร่ ของหินผา
ก้อนหินเอย สำนึกตน ว่าด้อยค่า
จึงไม่มา เอ่ยคำขาน กับธารเย็น
...หากยังฟัง สายน้ำ นั้นขับขาน
ในเรื่องราว วันวาน ที่เจ้าเห็น
ถึงแสงแดด ริ้วระยับ กว่าที่เป็น
ลำธารเร้น หลงใหล ทินกร
...ยามกลางวัน ธารระบำ ใต้อาทิตย์
พลิ้วดั่งลาย ลิขิต ละลานหลอน
ยามเย็นย่ำ เธอก็พร่ำ และเว้าวอน
อัสดง อย่ารอน ลาจากไป
...ในยามนี้ เหมันต์ ย่างเยือนมา
ฟ้าปกคลุม เมฆา ไม่สดใส
ดวงตะวัน เจ้าก็เลือน มาร้างไป
แล้วหรือใจ ลำธาร ยากทานทน
...หินตะไคร่ หวังปลอบ เจ้าสายน้ำ
หวังใช้คำ ยาใจช้ำ และสับสน
แต่น้ำหลาก ร้ายอารมณ์ ชโลมล้น
ฝั่งก็ป่น หินก็แหลก ยังขวางทาง
...หวังอ้อมกอด หยุดยั้ง ลำธารนั้น
ตื่นความฝัน และคืนวัน อันหมองหมาง
ทุกหยดน้ำ กร่อนหิน ไปเป็นทาง
แต่หากร่อน รักจาง ลงได้เลย
...ทำเช่นนนี้ แม้ปวดใจ ก้อนหินนัก
เมื่อหมดทาง ให้รัก ได้เฉลย
ขอสละ แม้คนรัก จักละเลย
ราวได้เอ่ย คำรักงาม ตามหัวใจ
11 กรกฎาคม 2548 00:28 น.
: หยก :
...น้ำค้างพร่างพรมลมแรง
ฤๅแกล้งหนาวเล่นเปนไฉน
ใช่ลมหนาวพรมข่มใจ
หนาวเพราะจำไกล..แก้วตา
...ถามฟ้าคราใดใจหวั่น
เพราะไกลเกินกันฝันหา
หนาวร้อนเพียงใดไกลตา
ใครเล่าห่มผ้าเจ้านอน...
หน้าส่วนตัว
1252
