30 มีนาคม 2548 23:04 น.
: หยก :
มองฟ้าครามงามงดสุดสดใส
มองเกลียวคลื่นม้วนใส่ใจสับสน
มองเปลวแดดแผดระยับกับสายชล
นางนวลวนบินร้องอยู่ก้องไป
เห็นเรือน้อยโยนตัวอยู่ปลายคลื่น
เสียงครืนครืนคลื่นซัดเรือหวาดไหว
ดูโดดเดี่ยวอ้างว้างเสียกะไร
ฟ้าทะเลกว้างเกินไปเหงาเหลือเกิน
เรือน้อยเอยปลายทางอยู่ไหนหนอ
หรือเฝ้ารอหัวใจที่ห่างเหิน
ขาดคนใกล้ฝ่าฝันไกลอ้างว้างเกิน
ดูขัดเขินจะเเล่นทางได้อย่างไร
. . . . . . . . . .
24 มีนาคม 2548 23:57 น.
: หยก :
...คืนนี้จันทร์เต็มดวงสว่างใส
ฝากคำบางคำกับความคิดถึงไป
อยากให้เธอฝันดีกว่าใคร
ใต้แสงจันทร์ใสและประกายดาว
16 มีนาคม 2548 01:53 น.
: หยก :
....................................... นิราศร้างห่างน้องดังหมองหมาง
ให้โศกครวญหวนนึกระลึกนาง ยิ่งอ้างว้างแต่เกินกลับระงับใจ
ก้าวขึ้นรถเตรียมตัวออกเดินทาง เหลียวมองข้างที่เบาะว่างแล้วใจหาย
เบาะคงร้างคนร่วมทางระหว่างไป ดังที่ว่างที่ข้างใจใครจะแทน
เหม่อมองวิวทิวไม้ใกล้สายตา เห็นใบเขียวแซมบุปผาดังหวงแหน
ลมพัดใส่ใบระบัดออกรับแทน คงกลัวแผนลมจีบเจ้ากลีบบาง
แต่ดอกขาวเจ้ากลับพลิ้วละลิ่วไป ฤๅเจ้าเพียงมิเต็มใจให้ใบขวาง
ใบจึงปลิดขั้วหล่นคนละทาง ทั้งคู่คล้ายไกลห่างเหมือนอย่างเรา
..........................................
10 มีนาคม 2548 22:01 น.
: หยก :
ยามหลับตา ลึกลงไป ที่ใต้หมอน
มีเส้นทาง ซับซ้อน ซุกซ่อนไว้
ทางถนน คดเคี้ยว ขั้นบันได
ทั้งมืดมิด สว่างใส และลงกลอน
ทางใต้หมอน จะเปิด เมื่อเธอหลับ
จิตจะจับ เสาะเส้นทาง รางเลือนหลอน
สู่ความฝัน อันบรรเจิด เกิดขั้นตอน
ทุกเส้นทาง ลานสลอน เลือกตามใจ
บทพิสูจน์ คือเธอฝัน ว่าเดินทาง
บนถนน ที่อ้างว้าง นำไปไหน
ปลายสุดคือ ร้อยเรื่องราว รอเธอไว้
จนลืมทาง ระหว่างไป ไร้พะวัง
อยากเตือนคือ ประตูดำ มีกลอนใส่
อย่าอยากรู้ ว่าสิ่งใด อยู่เบื้องหลัง
อย่ากรายใกล้ จะถูกฉุด สุดกำลัง
ให้อยากพัง กลอนเก่า เข้าไปมอง
เป็นความลับ ดำมืด มาชั่วกาล
คือความฝัน อดีตนาน ชวนสยอง
ประตูดำ รอคอย คนอยากลอง
ให้เหลือบมอง แค่แว่บเดียว ... เดี๋ยวรู้เอง หึหึ
10 มีนาคม 2548 01:20 น.
: หยก :
พลิ้วแล่นทาง กลางผกา บุปผาหอม
ลิ่วลมไล่ ไล้ลงตอม เกสรหวาน
ทุกสัมผัส สะท้านพ้น กล่นวิญญาณ
ค่อยบินผ่าน สู่ทุ่งกว้าง กลางพนา
แดดอ่อนอ่อน ส่องน้ำค้าง เป็นประกาย
ราปีกลง ดับกระหาย ที่ปลายหญ้า
แล้วผละปีก สู่ฟ้าใส ไกลลิบตา
อิสรภาพ มายา เหนืออื่นใด
พลันท้องทุ่ง ดังหอห้อง ที่คุ้นเคย
มวลไม้ดอก เมินเฉย หยุดเคลื่อนไหว
กลายเป็นลาย บนผนัง อีกฝั่งไป
เพียงความหวาน ละมุนละไม ยังติดมา
คนฝันไป ว่าตนกลาย เป็นผีเสื้อ
ฤๅผีเสื้อ ฝันว่าเป็น มนุษา
ยากแยกแยะ ความเป็นจริง แลมายา
เพียงหลับตา รอความฝัน อันหวามใจ
หน้าส่วนตัว
1197
