6 กรกฎาคม 2548 20:25 น.
: หยก :
อบอุ่นไหมยามนี้ใจเราใกล้กัน
มือสองข้างกุมกันและกันไว้
ตามองตาเพียงสะท้อนความห่วงใย
ถึงรอบข้างเป็นอย่างไรไม่อยากมอง
เธอส่งยิ้มมาพร้อมใจที่ไหวหวั่น
มาคร่าดวงใจฉันทั้งสี่ห้อง
ปากคู่นั้นฝากบางคำที่ฉันจอง
เห็นไหมนั่นเค้าคงมองอิจฉาไง
แต่เราเหมือนถูกกั้นด้วยบางอย่าง
แม้โปร่งใสเปราะบางสัมผัสได้
ฉันยกมือเธอยกตามสัมผัสใจ
กลอกตาซ้ายเธอกลอกตามทำรู้ดี
หลายคนมองจนฉันเริ่มรำคาญใจ
ไม่เคยเห็นคนหรือไงคับลูกพี่
ถ้าคู่รักเขามองกันเข้าใจดี
แต่แกนี่มองกระจกน่าตกใจ
6 กรกฎาคม 2548 01:51 น.
: หยก :
...ฝนพรำพรำ เอ่ยคำ ว่าคิดถึง
ฟ้าคะนึง จึงคะนอง ร้องเรียกหา
เมฆคะครึ้ม ก็ซึมพอ คลอน้ำตา
วิชชุผ่า ฟ้าแล่บ ก็แปลบใจ
...ไม่เคยหนาว ก็หนาวลึก ถึงกระดูก
คนพันผูก แนบข้าง ก็ร้างหาย
เคยปลอบขวัญ เจ้ากลัวฟ้า น่าเห็นใจ
ยามนี้มี แค่คนไกล กับใจชา
...เสียงสะท้อน ในสายฝน คนคิดถึง
แว่วแต่คำ รำพึง เสน่หา
ไหล่สะท้าน ฝนซัดใส่ ไร้เมตตา
ซ้ำลงมา เถอะฟ้า ให้สาใจ...
2 กรกฎาคม 2548 01:10 น.
: หยก :
อ่อนแอและซึมเซา
อย่าคาดเดาถึงความหมาย
อ่อนแอซบเม็ดทราย
ทิ้งจุดหมายคล้ายปล่อยวาง
ละม้ายใจเปล่าเปลี่ยว
เมื่อแลเหลียวพบที่ว่าง
เพราะใจที่เดินทาง
เพราะอ้างว่างที่ห่างไกล...
ห่วงใยและผูกพัน
แม้ห่างกันเหมือห่างหาย
มีเพียงลมหายใจ
ที่มั่นไว้เป็นสัญญา
แม้เหมือนเธอเปล่าเปลี่ยว
และแลเหลียวเที่ยวมองหา
ลมหายใจแห่งสัญญา
จะพัดมาให้อุ่นใจ...
หน้าส่วนตัว
694
