...คืนค่อนคืนฝนพรำพรำย้ำสำเนียง นับล้านเสียงเพรียงพร้องทำนองฟ้า ใบชอุ่มนุ่มระบัดรับกานดา ฝนน้อยๆลอยหล่นฟ้าหาผืนดิน เจ้าใบบังรั้งคอยฝนคล้อยร่วง ตั้งใจหวงรับเอาไว้ไกลพื้นหิน บรรจงโอบด้วยใจไร้มลทิน กล่อมเม็ดฝนจนชินบนบังใบ ย่ำราตรีผ่านพ้นจนค่อนคืน โลกจึงตื่นพร้อมแสงอรุณใส ฝนค้างคืนบนใบบังรั้งหัวใจ อ้อยอิ่งเอ่ยอาลัยในคำลา ฝนค้างคืนคืนคอยถึงคะนึงฝน ค่ำนี้ใบรอฝนหล่นจากฟ้า คืนคงหวานซาบซึ้งดังก่อนมา ยามนี้ใบมองฟ้าว่า..ขอคอย
หน้าส่วนตัว
1704
