ป.ยุทธ
ปัง
สิ้นเสียงปืนผมวิ่งหนีไปตามเชิงเขาที่มีแต่โขดหินน้อยใหญ่ประปรายกับพุ่มไม้เล็กๆ เป็นหย่อมๆ
ผมพยายามวิ่ง วิ่ง และวิ่ง เพื่อจะไปให้ไกล-ไกลจนเอาตัวรอดจากเป้ากระสุน
ผมเริ่มเหนื่อยบ้างแล้ว อาจเป็นเพราะสภาพพื้นที่ที่วิ่งหนีขรุขระบวกกับความหิวที่ก่อตัวขึ้นมาก่อนหน้านี้ก็เป็นได้ แต่จะยังไงผมต้องไปให้ถึงจุดหมาย ไปโดยที่ไม่ถูกพวกเขาตามมาทันหรือไม่ให้ตกเป็นเป้านิ่ง
ผมหันกลับไปมองจึงรู้ว่ามาไกลมากแล้ว และพวกเขายังไม่ตามมา มันอาจยังไม่ถึงเวลาหรือคิดว่าผมเป็นลูกไก่ในกำมือก็ได้ ส่วนจะให้พวกเขาปล่อยผมไปเฉยๆ นั้นเป็นไปไม่ได้แน่ เพราะถึงยังไงพวกเข
หน้าส่วนตัว
802
1
0
