ฝากรักฟากฟ้า

ทอรุ้งพยายามจะลืมตาขึ้น  คิดมาได้ยินเสียงโทรศัพท์แว่วมาแต่ยังเคลิ้มหลับไปอีก  คราวนี้คล้ายเธอได้ยินเสียงหวีดร้อง  หรือเสียงลมฝน  เธอพยายามลืมตาขึ้น  เธอไม่แน่ใจว่าเธอลืมตาหรือยังด้วยทุกอย่างรอบตัวมืดมิด  แต่เธอรู้ว่าเธอตื่นแล้ว  
            ......เสียงอะไร....ลมฝนเหรอ  ......
            เสียงสาดซัดที่รุนแรงบนหลังคาดังสนั่น  เรือนเล็กไหวยวบ  เธอผวาลุกขึ้นนั่งทันที  เธอไม่ได้หลับ!   เธอลืมตาแล้วแต่เธอมองไม่เห็นอะไร  เสียงครางหงิงๆ และลิ้นนุ่มๆ ที่มันเลียมือเธอ  ทำให้ทอรุ้งตื่นตัวเต็มที   น้องฝันพลอยสะดุ้งตื่นด้วย  ร่างเล็กเบียดเข้ามาหา  เธอรู้สึกถึงความหวาดกลัวจากอาการสั่นเทา  
            โครม!  
            เสียงอะไรสักอย่างกระแทกเข้ากับเรือนเล็ก  เธอสะกดไม่ให้ส่งเสียงร้องออกไป  แขนข้างหนึ่งเธอโอบกอดน้องฝันไว้  สิ่งหนึ่งที่เธอคิดได้คือโทรศัพท์มือถือ  ทอรุ้งควานมือไปในความมืดไปยังตำแหน่งที่เธอคิดว่าวางเครื่องอยู่  โชคดีที่หาเจอแต่เธอยังไม่มีเวลาที่จะกดดูเครื่อง  
            ...วู้ๆ!  ....  
            เธอคิดว่าเธอได้ยินเสียงกู่ร้อง  ทอรุ้งลุกขึ้นพร้อมกับอุ้มเด็กน้อย  
            พูๆ  ม๊ะ  พู  
            เธอร้องบอกเมื่อได้ยินเสียงเห่าเล็กๆ  ทอรุ้งต้องความนลงบนเตียงเพื่อหาร่างนั้น  พอคว้าได้เธอพยายามจดจำทางออกนอกห้องให้ได้  
            มีอะไรบางอย่างกระแทกกับตัวบ้านอีก  จนเธอเซไปปะทะกับฝาผนังห้องเธอกอดรัดอีกสองชีวิตไว้แนบอก  พอเธอสามารถเปิดประตูได้เธอต้องปะทะกับสายฝนที่กระหน่ำ  และเธอต้องตกใจกับคลื่นน้ำที่สาดปะทะตัวเธอเต็มๆ  
            ม๊ะ!  ม๊ะ!  
            น้องฝันกอดคอเธอแน่น  ทอรุ้งพยายามลืมตาท่ามกลางเม็ดฝนที่กระหน่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตา  
            ไม่ต้องกลัวลูก  ไม่ต้องกลัวนะคะ  เสียงที่ปลอบโยนสั่นกึกกัก   เธอคิดว่าเธอเห็นแสงไฟจากสวน  ไม่รู้จะเป็นแสงไฟจากอะไรแล้วนี่ทุกคนไปไหน  ป้าพรรณ  นางซอ  แสงจิ่ง  
            ...โครม! !!!
            เสียงดังสนั่นขึ้นอีกพร้อมกับคลื่นน้ำที่สาดขึ้นมา  โดยสัญชาตญาณที่เธอนึกขึ้นได้นั่นคือ  
            น้ำป่า!!!!!!!!