แด๊กคิวร่าแก่กับแม่มดน้อย...

ตุ๊กตาไล่เหงา

  
  กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว  นานจนรู้สึกว่ามันเกิดขึ้นเดี๋ยวนี้เอง 
ในฤดูหนาวอันแสนอบอ้าว(มีเหรอ)   ผมคือแด๊กคิวร่าแก่ผิวดำ หงำเหงือก 
หัวเขียว(ค้างคาวนะ..ไม่ใช่แมลงวัน)
ผมตะเกียกตะกายเดินทางตามหาสาวบริสุทธิ์ 
เพื่อดื่มเลือดอันแสนหอมหวานของพวกเธอ
แล้วผมก็จะได้มีชีวิตที่เป็นอมตะเป็นพยัคร้ายไม่มีวันตาย
แต่ผมตามหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ...
เวลาของผมใกล้จะหมดลงแล้ว  ความหวังที่จะได้ดื่มเลือดสาวบริสุทธิ์ยิ่งดูลิบหรี่ลง
ผมเดินทางรอนแรมดังเรือใบไผ  ลอยไปตามกระแสทะเลใจ 
ซัดเซพเนจรอย่างไรจุดหมาย จนได้มาถึงโรงเรียนสตรีแห่งหนึ่ง
  ..โรงเรียนแห่งนี้ต้องมีสาวบริสุทธิ์แน่...  ผมคิดในใจ
แต่เมื่อเห็นป้ายที่หน้าโรงเรียนเขียนไว้ว่า...โรงเรียนสตรีมหาเวทย์...
ผมแทบเป็นลมล้มชักลงที่ตรงนั้น...คิดว่าชาตินี้คงไม่ดื่มเลือดสาวบริสุทธิ์แล้ว 
ในขณะที่แทบจะหมดความหวังนั้นพลันผมก็เหลือบแลไปเห็นแม่มดน้อยนางหนึ่งนั่งร้องไห้อยู่บนโขดหิน  เมื่อเดินเข้าไปใกล้ๆ ผมจึงได้รู้ว่าแม่นดน้อยนางนี้
ช่างน่ารักเหลือเกิน  หยาดน้ำตาที่หล่นลงมายิ่งทำให้แก้มอันขาวนวนดูเย้ายวนยิ่งขึ้น   จึงเอ่ยถามเธอไปว่า
...เจ้าเป็นอะไรไปรึแม่มดน้อย ใยเจ้ามานั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้...
เธอไม่ได้ตกใจอะไรเลยที่เห็นแด๊กคิวร่าแก่อย่างผม  กลับยิ้มให้อย่างยินดี
แล้วตอบว่า
...ข้าร้องไห้ให้กับท่านไงล่ะ ท่านตามหาสิ่งที่ต้องการมานานแต่ก็ไม่สมหวังสักที
    เอาล่ะเห็นแก่ความพยายามของท่าน  เราจะให้พรท่าน 3 ประการ...
ผมดีใจมาก คิดในใจว่า...ถึงชาตินี้จะไม่สมหวัง  ชาติหน้าก็ยังรอได้...
จึงบอกกับเธอว่า...
  พรที่ข้าต้องการคือ
  1. ขอให้ข้าเกิดมาผิวขาวผุดผ่อง
  2. ขอให้ข้าได้อยู่ใกล้ๆกับสตรี
  3. ขอให้ข้าได้ดื่มเลือดของสาวบริสุทธิ์
แม่มดน้อยพูดว่า...เจ้าแน่ใจในคำขอของเจ้ารึ... ผมคิดนิดนึงแล้วผงกหัว
...เอาล่ะเมื่อเจ้าขอมาเราก็จะให้...
แล้วผมก็สิ้นลมหายใจไปนะที่ตรงนั้น...หลับตายิ้มอย่างยินดี  นึกอยากจะขอบคุณแม่มดน้อยแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว...
    แดดๆๆๆ.....ฝนๆๆๆ....หนาวๆๆๆ...ลมวิ๊วๆๆๆ...
    กาลเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก  ล่วงเลยมาถึงปี 2003 
ผมตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยผู้หญิงเดินกันพลุกพล่าน  
บางคนก็มาลูบมาจับตัวผม บ้างก็พลิกตัวผมไปมาแล้วก็ไป  
ครู่หนึ่งมีผู้หญิงคนอายุราวๆสิบห้าหน้าตาดี  แต่รู้สึกว่าเธอจะไม่มีความมั่นใจเลย 
เดินมาหยุดที่ตรงหน้าของผม  แล้วเธอก็พูดว่า...น่าจะใช้ได้นะ  เอานี่ล่ะ...
แล้วเธอก็พาผมไปที่ๆหนึ่งในที่นั้นผมเห็นผู้หญิงอีกคน  เธอสองคนคุยกัน
  พี่คะ...อันนี้เท่าไหร่คะ.... ผู้หญิงที่พาผมไปถามขึ้น
  น้อง...รุ่นนี้ออกใหม่นะมีปีกด้วย และนั้นเป็นเสียงสุดท้ายที่ผมได้ยิน
นึกแล้วอยากจะกลับไปขอพรใหม่จริงๆ....แม่มดน้อย
อนิจจา.....ชีวิตแด็กคิวร่าแก่
แก่แล้ว.....ไม่เจียมบอร์ดี้
เห็นคนหน้าตาดี.....ก็เชื่อแล้ว....
		            :::*****:::