30 ตุลาคม 2547 00:37 น.

ฝนลาฟ้า

windsaint

ฝนลาฟ้า

หยาดเม็ดโปรยโรยร่วงจากห้วงฟ้า
เป็นธาราคราคลั่งหลั่งเป็นสาย
สาดกระเซ็นเป็นฝอยร่วงปรอยปราย
พร้อมพระพายพรายพัดซัดวารี

เมื่อเม็ดฝนหล่นลงจากตรงฟ้า
ตกลงมาสู่ดินสิ้นวิถี
กลายเป็นน้ำลำคลองหนองนที
ลาตรงนี้ปีหน้ามาอีกครา

เมื่อฝนซาฟ้าสว่างกระจ่างชื้น
โลกก็ตื่นฟื้นคืนระรื่นหา
แดดจางจางพร่างรุ้งทุ่งนภา
ส่องทั่วฟ้าพาเปลี่ยนที่เวียนวน

เปรียบชีวิตคิดไปก็ใกล้ที
1ปีมีหลายครั้งยังมีฝน
แต่ยังดีมีร้อนคราวหนาวปะปน
ชีวิตคนปนทั้งสุขและทุกข์ใจ

ดั่งความรักมักมีฝนปนร้อนหนาว
อาจบางคราวคราวสุขทุกรักใกล้
อาจบางคราวคราวทุกข์ทุกห่างไกล
รักเปลี่ยนได้ให้ทั้งสุขและทุกข์ทัณฑ์				
23 ตุลาคม 2547 00:30 น.

เธอคือเหตุผล

windsaint

เธอคือเหตุผล

   เธอเป็นใครใคร่รู้           จักกัน
คือสิ่งอันสวรรค์                  ส่งสร้าง
เหตุเป็นที่ให้ฉัน                หลงอยู่
ผลที่รักปักค้าง                    อย่างนี้ตลอดไป

เธอเป็นเหมือนความฝันของวันก่อน
เธอมาสอนให้รู้จักรักครั้งใหม่
เธอเข้ามาใกล้กันเหมือนฝันไป
เธอมาอยู่ในหัวใจจนใกล้ตา

คือความหมายของการที่หวานอยู่
คือเอ็นดูสดใสทั่วใบหน้า
คือหยาดเพชรเกล็ดแก้วในแววตา
คือหมู่ปลาแหวกว่ายในสายชล

เหตุเพราะอะไรใคร่รู้อยากกู่ก้อง
เหตุที่ต้องใจหมายทั่วกายสน
เหตุที่รักปักใจที่ให้จน
เหตุและผลที่เธอมาเจอกัน

ผลคือรักปักแน่นไม่แม้นหลุด
ผลคือหยุดหัวใจที่ไหวหวั่น
ผลคือเธอยังอยู่เป็นคู่กัน
ผลคือฉันรักเธอเสมอไป				
17 ตุลาคม 2547 23:22 น.

จะมีใครไหนเลยไม่เคยรัก

windsaint

จะมีใครไหนเลยไม่เคยรัก

จะมีใครไหนเลยไม่เคยรัก
สุดจะหักห้ามลงใคร่หลงใหล
ยิ่งรักมากยิ่งทุกข์มากยากห้ามใจ
ยอดยุทธ์ใดยากผ่านด่านหญิงงาม

จะมีใครไหนเลยไม่เคยรัก
ยิ่งรู้จักซึมซาบยิ่งวาบหวาม
ยากถอนตัวก่อทุกข์ที่คุกคาม
สุดจะห้ามความรักให้หักลง

จะมีใครไหนเลยไม่เคยรัก
ยิ่งตระหนักปักใจไม่ใหลหลง
แม้นบุรุษองอาจมาดทะนง
ย่อมยกธงยอมแพ้แก่สตรี

จะมีใครไหนเลยไม่เคยรัก
พบเพียงพักมักติดไม่คิดหนี
แต่เมื่อรักย่อมมีทุกข์อยู่คลุกคลี
เพราะรักนี้ที่อาจพิฆาตทรวง

จะมีใครไหนเลยไม่เคยรัก
เพราะประจักษ์รักซึ้งยิ่งหึงหวง
เพราะรักมากจึงยิ่งประวิงห่วง
จนล้นห้วงคำรักที่ปักใจ				
15 ตุลาคม 2547 23:37 น.

เจ้าชายนิทรา

windsaint

เจ้าชายนิทรา

หลับตาเพ้อละเมอเป็นภาพหลอน
เหมือนละครเก่าเก่ามาเล่าใหม่
ฝันถึงเธอฝันถึงรักที่ปักใจ
ฝันถึงใครคนที่ไม่มีกัน

ภาพลวงตามีเธอคอยเคียงคู่
มีรักอยู่คู่เคียงเพียงเธอฉัน
เฝ้าดูแลห่วงใยไม่ไกลกัน
แสนสุขสันต์ไม่โศกเศร้าเหมือนความจริง

หากลืมตาเธอหายมลายสิ้น
ในแดนดินอาจเพ้อเหมือนถูกสิง
ในภวังค์ยังมีเธอคอยแอบอิง
ในความจริงในวันนี้ไม่มีใคร

หากหลับตาในฝันยังมีเธอ
ไม่ขอเจอไม่ขอพบคนอื่นไหน
ยอมหลับตาอยู่ในจินตนาการที่กว้างไกล
ยอมเป็นได้แม้เจ้าชายที่นิทรา

หากมีเธอในฝันนั้นมีสุข
แล้วมีทุกข์ในความจริงยิ่งหนักหนา
จะยอมหลับชั่วนิรันดร์ตลอดมา
ขอหลับตาแล้วไม่ตื่นคืนอีกเลย				
19 กันยายน 2547 19:01 น.

ยุติธรรม

windsaint

ยุติธรรม

เสียงปืนลั่นสั่นกระแทกแตกเป็นเสี่ยง
ชีพเหลือเพียงปลายปืนที่ขืนอยู่
คือกระสุนแหวกสายลมข่มร่างสู้
เหลือเพียงผู้ประสงค์ร้ายหมายชีวี

ร่างจึงลับชีพจึงดับไม่อาจเหลือ
หลงเพียงเรือไร้ร่างที่ว่างหนี
ความผิดพลาดของใครไม่อาจมี
แต่ผู้ที่รับเคราะห์เล่าคือใคร?

เมื่ออำนาจตุลาการถูกหยามเหยียด
คำว่าเกียรติแห่งศาลถูกข่มใส่
แล้วคนร้ายทั่วหล้าจะเกรงใคร
ประเทศไทยกลายเป็นไร้กฎเกณฑ์

เมื่ออำนาจตุลาการถูกช่วงชิง
เราจะนิ่งดูดายมองไม่เห็น
หรือจะปล่อยให้ความเป็นธรรมนั้นเบี่ยงเบน
ปล่อยเศษเดนแห่งอยุติธรรมนั้นลอยนวล				
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟwindsaint
Lovings  windsaint เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟwindsaint
Lovings  windsaint เลิฟ 0 คน
Calendar
Lovers  0 คน เลิฟwindsaint
Lovings  windsaint เลิฟ 0 คน
ไม่มีข้อความส่งถึงwindsaint