กาดาษ
ได้แต่ปลอบตัวเองในวันเหงา
ทรุดตัวลงตรงมุมเก่า-เก่าของฉัน
ข้างหน้าต่างบานเดิม..ตรงนั้น
คือที่ที่ทำให้ฉันได้พบเธอ
จำได้ไหมบทเพลงของเรา
ที่เธอชอบร้องให้ฉันฟังเบา-เบาเสมอ-เสมอ
ใต้ต้นไม้ใหญ่..ที่เรามักจะไปพบเจอ
กับเก้าอี้สีขาวที่ฉันและเธอ..นั่งข้างกันเสมอมา
ในสวนดอกไม้หลากสี
ฉันมักจะชวนเธอมาเดินเล่นด้วยกันทุกที..ที่เธอมาหา
ฉันชอบวิ่งไล่จับผีเสื้อหลากหลายพันธุ์นานา
แล้วเธอมักจะบอกกับฉันว่า..อย่าซนนะจ๊ะคนดี
ข้างสระน้ำใหญ่ที่อยู่ใกล้-ใกล้
ซึ่งฉันมักจะได้ฟังเธอเล่านิทานที่นี่
ฉันเอนตัวหนุนตักเธอแล้วก็เผลอหลับไปทุกที
ภาพอดีตเหล่านี้..ยังคงชัดเจนในใจ
...แต่มาวันนี้..ฉันไม่มีเธ
575
7
0
หน้าส่วนตัว
