พี่ดอกแก้ว
หน้าหม่นหมองร้องไห้เขียนลายเฉา
เมื่อความเหงามาเยือนเป็นเพื่อนบ้าน
ตีสนิทเข้าออกอยู่ไม่นาน
ยึดถิ่นฐานบ้านเราเข้าครอบครอง
ความกังวลเพื่อนอีกคนของความเหงา
เห็นเพื่อนเก่าได้ดีมีข้าวของ
รีบมาเยือนเรือนเหงาเข้าเกี่ยวดอง
ทำปากหวานเรียกพี่น้องสนิทใจ
เจ้าของบ้านถึงกาลไร้ที่อยู่
เพราะความเหงายึดตู้เตียงอาศัย
ความกังวลยึดห้องรับแขกไป
เชิญความกลัวเพื่อนใหม่มาสนทนา
เหลือเพียงเสาสองเสาให้เจ้าบ้าน
เดินทำงานย้ำคิดจิตโหยหา
ก้าวจากเสาต้นแรกตัดอุรา
เดินกลับไปกลับมาตัดไม่ลง
คงเฝ้ามองสองเสาอย่างเศร้าสร้อย
เรือนหลังน้อยไม่สุขดังประสงค์
เล่นวิ่งเปี้ยวกับเยื่อใยไม่คลายวง
1629
13
0
หน้าส่วนตัว
