แดดเช้า
หลงฟ้ามืดยืดยาวคราวราตรี
หลงแสงสีจันทร์ทอที่สาดส่อง
หลงแสงดาวพราวฟ้าจะจับจอง
หลงสลัวมัวหมองของคืนแรม
หลงเงาคลุ้มตะคุ่มพุ่มไม้ไหว
หลงเตลิดฝันเปิงไปใจชื่นแช่ม
หลงชื่นสุขทุกค่ำคืนยืนยิ้มแย้ม
หลงเปรอะแต้มน้ำตาช้ำพร่ำรำพัน
ค่ำคืนหม่นวนเวียนเปลี่ยนผันเดือน
เหมือนย้ำเตือนความไม่แท้ที่แปรผัน
อารมณ์หวนโหยเปลี่ยวเพียงเสี้ยวจันทร์
เคลิบเคลิ้มฝันมากมายในคืนเพ็ญ
เราต่างหลงกับค่ำคืนยืนพะวัง
เราต่างหวังหวั่นเหงาจนเศร้าเข็ญ
เราอิ่มสุขเพียงช่วงจิบหยิบรสเย็น
เราต่างเห็นงามจันทร์ ... เป็นวันจริง
แสงจันทร์พราวราวสร้างอย่างนิมิต
ปลอบให้จิตอบอุ่นกรุ่นอาบผิง
เพียงชั่วคราวราวคืนผ่านวันแอบอิง
1450
5
0
หน้าส่วนตัว
