คีตากะ
ไยคร่ำครวญหวนไห้อาลัยหา
แก้วกานดาอย่าร้องจะหมองขวัญ
อัสสุชลหล่นไหลให้จาบัลย์
ชนจะหยันเย้ยเจ้าเฝ้าโศกา
เสียงกำสรวลนวลปิ่มว่าทวีทุกข์
ซ่อนพักตร์ซุกทรามวัยในเกศา
สั่นระริกหลังไหล่นัยน์หูตา
ซบดวงหน้าสะคราญซึ้งคะนึงครวญ
พิมลพักต์ผุดผ่องพาลหมองหม่น
รินไหลล้นชลเนตรเกศกำสรวล
สะเทือนฟ้าสะท้านดินด่าวดิ้นจวน
เทพไทล้วนซวนซบเซาสร้อยเศร้าทรง
หยดเพชรหยาดเยิ้มย้อยกลอยกำสรด
แสนสลดหดหู่ตามงามระหง
พี่รวดร้าวราวเป็นเช่นอนงค์
สุดปลดปลงปานหทัยใกล้วายปราณ
ชลนาบ่าล้นท่วมท้นแล้ว
ไยจอมแก้วกรรแสงแกล้งละหาน
ประคองรับชลนัยน์ให้ดวงมาน
ชลธารจะล้นเอ่อด้วยเธอครวญ
ทิฆัมพรหมองหม่นทนทอดถอน
ดารากรเด
1375
5
0
หน้าส่วนตัว
