เพรง.พเยีย
๏ สวัสดี...รอยยิ้มที่คิดถึง
ที่เป็นหนึ่งพิมพ์ใจอยู่ไม่หาย
เสมือนรอยลงรัก...ฉลักลาย
ทรงความหมายงดงาม...เมื่อยามมอง
๏ ณ รอยยิ้ม...สบายดีไหม...
ฝากถามไปถึงคนเป็นเจ้าของ
จากวันนั้นผ่านวันตามครรลอง
พาเราสองพบพานแล้วผ่านไกล
๏ แต่โปรดรู้...มีหนึ่งคิดถึงนัก
กี่ร้อยสักอักษรออกปราศรัย
คงมิเทียบเสียงระรัวของหัวใจ
เฝ้ารอใครส่งยิ้มมาอีกครั้ง
๏ รู้ไหมในระหว่างที่ห่างหาย
ความเดียวดายเหมือนเงา..เฝ้าคอยสั่ง
อย่าเลยนะ...อย่าให้เพ้อเพียงลำพัง
อย่าให้ตั้งตาเก้อชะเง้อคอย
๏ แอบยิ้มอยู่ไกลไกล..ใช่หรือเปล่า
หรือแอบเฝ้าเหมือนเคย...ไม่เอ่ยถ้อย
บางครั้งสัมผัสรู้
3713
6
0
หน้าส่วนตัว
