@...นับวันฉันจะแก่ตัวลงไปเรื่อย เรื่อย...@

เจรนัย

1
             นับวันฉันจะแก่ตัวลงไปเรื่อย เรื่อย...
   เริ่มจะเหนื่อยกับชีวิต ทั้งที่มันคือสิ่งที่เคยทำอยู่เสมอ
   ณ โต๊ะตัวนี้  เก้าอี้ตัวนั้น ที่เคยแต่งเติมเรื่องราวที่ได้เจอ
   นี่ฉันเผลอ คิดอะไร ไร้สาระไม่ได้ความ
2 
   นั่งเงียบ เงียบ  มองดูเวลาที่ผ่านไป
   แล้วหัวใจของฉัน มันก็เริ่มตั้งคำถาม
   อะไรคือสิ่งที่ฉันวาดหวังไว้ เมื่อครั้งยังเยาว์และเดินตาม
   เป็นคำถามที่ฉันลืมคำตอบไปแล้วตั้งนานนม
3
   แล้วสิ่งที่ทำนี้ไม่ใช่สิ่งที่ฉันหวังเอาไว้หรือ
   หัวใจเริ่มสื่อสารอีกครั้ง ราวกับมันต้องการจะทับถม
   ก็รู้อยู่ว่าที่ทำอยู่นี้คือวังวนแห่งชีวิตที่อยู่ในโคลนตม
   ต้องหาเช้ากินค่ำนั่งข่มทำงานแลกกับเศษเงิน
 
4
   แล้วทำไมถึงไม่เลิกแล้วไปตามหาสิ่งที่หวังไว้เสียล่ะ
   ดูสิใจยังจะถามซี้ซั้วไม่กลัวตัวเองจะขัดเขิน
   ถ้าตามหวังไปแล้วไม่ได้อะไรกับมาคงย่ำแย่เสียเหลือเกิน
   ที่จะเดินต่อไปบนโลกใบนี้ได้อย่างที่มั่นคง
5
   แต่โอกาสของชีวิต ก็ไม่ได้เหลืออะไรมากมายแล้ว
   หัวใจแว่วเสียงเตือนเหมือนต้องการให้ทำในสิ่งที่ประสงค์
   แต่อนาคตคือสิ่งที่ฉุดรั้งเราเอาไว้ในวังวน
   ให้หวาดกลัวว่าหนทางต่อไปมันจะไม่ใช่เรื่องดี
 
6
   เอ...นี่เรากลัวว่าตัวจะแย่ลงหรือ
   หรือกลัวถือว่าเปลี่ยนแปลงไปแล้วมันจะดูไม่แฮป์ปี้
   นี่เรากำลังขังตัวเองในกะลาอย่างที่ทุกคนเขาทำกันน่ะสิ
   แล้วสุดท้ายก็จบลงที่ตัวเองไม่มีอะไร
7
   เอาล่ะ พอกันที่กับชีวิตที่เดิมๆ
   ถึงเวลาเสียทีที่ฉันจะเสริมเติมแต่งเริ่มต้นชีวิตใหม่
   ฉันจะเริ่มต้นความฝันของฉัน แม้ใครจะว่ามันช้าเกินไป
   แต่อย่างน้อยฉันก็ดีใจในสิ่งที่ฉันจะเริ่มทำ
8
   ฉันอาจยังไม่ต้องเริ่มต้นแบบพลิกฝ่ามือ
   ค่อยค่อยสื่อค่อยค่อยสร้างเอาให้ฐานมันแข็งแรงและคงมั่น
   จะกว่าฉันจะเห็นว่ามันไปได้ไกลกว่าที่เป็นอยู่ทุกวัน
   ถึงต้องนั้นฉันค่อยเข้าไปได้อย่างเต็มตัวและแน่นอน/font>
9
   อย่างไรก็ต้องมีแผนกับชีวิต
   มากกว่าที่จะคิดลุยไปโดยไม่สนถึงสิ่งที่เป็นอุทาหรณ์
   ถึงมันจะเป็นสิ่งที่คาดหวังแต่ก็ต้องระวังในสิ่งที่บั่นทอน
   เพราะดูก่อนคนเราก็ต้องมีจุดที่อยู่ได้อย่างพอใจ
10
   และถ้าวันนั้นฉันได้ย้อนมามองในวันนี้
   อาจจะคิดว่าโชคดีที่ได้เริ่มคิดการใหญ่
   หรืออาจอยากกลับไป ณ จุดนั้นเหมือนดั่งเช่นวันวานที่ผ่านไป
   แต่ก็เชื่อว่าฉันยังคงดีใจในวันคืนที่ได้สร้างสรรค์มา  
11
   เรื่องราวต่อจากนี้จะเป็นเช่นไรไม่มีใครรู้
   เพราะเป็นเรื่องที่ขึ้นอยู่กับตัวเองในความต้องการจะค้นหา
   เวลาอาจไม่เคยคอยท่าใครใครตามอย่างที่เคยเป็นมา
   แต่ก็ไม่เคยจะช้ากว่าความใฝ่ฝันที่ต้องการจะกระทำ
12
   จะเริ่มช้าเริ่มเร็วหรือเล็กใหญ่
   ไม่สำคัญกว่าอะไรที่จะสามารถทำให้ได้นึกย้ำ
   ใจอยากเริ่มเริ่มด้วยใจใฝ่ที่จะกระทำ
   เป็นเสียงร่ำร้องสุขใจหาค่าได้กว่าคิดพิจารณา...