รัถยา
.
สายสัมพันธ์แต่นั้นตราบวันนี้
ดังวารีร้อยสานผ่านภูผา
หลอมรวมสายสู่อุระเจ้าพระยา
ร้อยอุรารินจานลงธารใจ
ธารอาทรทอดรายสยายหลั่ง
สู่ภวังค์อาวรณ์อันอ่อนไหว
อ่อนละมุนหนุนสักสลักใน
แผ่แสงใสซ่อนผลึกแสนลึกล้ำ
ยะเยือกเย้าเงาน้ำช่างงามนัก
เคล้าเงาพักตร์พริ้งพร้อยแสนช้อยฉ่ำ
สัพยอกหยอกเย้า เพียงเร้านำ
ประคับประคองคล้องคำพอคมคาย
ถ้อยคำนึงคอยเปลี่ยนค่อยเพียรพ้อง
จนสบสองปองสางกระจ่างสาย
เสมอมิตรมุ่งมอบช่วยปลอบปราย
เป็นก้าวกลายกรองมนให้กลไกล
คำคะนองแต่นับ กับครานั้น
แปรจำนรรจ์น้อยศัพท์พอซับใส
เหลือคำนึงแนบ ณ หฤทัย
เหลือสายใยเยื่อหยั่ง ยังอาทร
แม้นลานฝันลับสลายใช่เลือนร้าง
ยัง
1337
7
0
หน้าส่วนตัว
