ผมชื่อ"สัตว์ประหลาด"หรือครู

กะลาสีเบจ

         เคยสัญยิงสัญญาขมาโทษ
ผมสองคนไม่กระโดดเรียนแล้วหนา
โจรกลับใจครูพร้อมอ้อมเมตตา
ถ้าทำมาไม่ไว้หน้าลดราทัณฑ์
เคยผงาดเช่นเสือเมื่อครั้งก่อน
จะเว้าวอนให้ทิ้งลายที่ป้ายสัน-
ดานของผมลบไม่ได้ด้วยโทษทัณฑ์
ด้วยสามัญสำนึกผมฝึกเอง
สองนักเรียนไม่ฟังครั้งครูไข
ด้วยเยาว์วัยการเรียนเจียนข่มเหง
คณิตศาสตร์กระโดดไปไม่ยำเกรง
ตีกางเกงสองสามไม้..ไล่ไปเรียน
เมื่อเรื่องราวกระโดดเรียนเจียนถึงหู
จึงเชือดไก่ให้ลิงดูเพื่อรู้เฮี้ยน
ไม่เคารพแม่บทกฎมณเฑียร
จำต้องเปลี่ยนกลวิธีให้หลาบจำ
โซ่คล้องเอวล่ามขึงตรึงต้นไม้
ล็อคกุญแจประจานไว้ให้น่าขำ
พร้อมตั้งชื่อสรรพนามคร้ามสกำ
ตัวประหลาดผู้ตกกรรมครั้งทำตัว
ตวงตักน้ำตั้งไว้ให้ด่ำดื่ม
ให้เธอลืมการเป็นมนุษย์หลุดจากหัว
ประจานสัมพันธ์สัตว์ประหลาดน่าหวาดกลัว
สองสามร้อยยืนเป็นรั้วทั่วท้องลาน
นี่คือบทลงโทษฐานโดดหนี
สัตว์ประหลาดสองตัวนี้ที่เรียกขาน
ไม่เชื่อฟังก็รั้งขึงตรึงประจาน
ให้เพื่อนพานตราหน้าว่าสัตว์พิเรนทร์
ทำแบบนี้ใช่ทางแก้ที่แท้หรือ
ตามกระพือกางล้อมคอกบอกผิดเห็น
ตอปัญหาอยู่ที่ใดนัยประเด็น
รากซ่อนเร้นทำไมเจ้า..ไม่เข้าเรียน?
ก่อนลงโทษผู้ใดให้ชี้เหตุ-
ผลที่ผิดอาเพทแจ้งเสถียร
มิฉะนั้นแม้ตัดหัวตามโทษเฑียร
ในบังเหงียนก็ยังล้าผลึก..สำนึกตน
.....กะลาสีเบจ (๑๖ มกราคม ๒๕๕๑)