ในที่สุด วันแห่งการร่ำลากันก็มาถึง
ในฐานะผู้สังเกตการณ์ ก็ได้แต่บันทึกไว้ในความทรงจำ
ถึงวันเวลาที่ได้ไป ดู หนุ่มสาว ยี่สิบกว่าชีวิตผู้ตั้งอกตั้งใจ
ทำงานทำการ
ช่วยกันหาทุนรอนมาสร้าง ห้องสมุด จนสำเร็จเรียบ
ร้อย ได้ ทันวันงาน ถวายพระพรพ่อหลวง น่านับถือน้ำใจ
เขาคงจะไปเป็นอื่นไม่ได้ นอกจากเทวดาน้อยในสายตา
ของฉัน กันทุกคน พวกเขา ช่างดี ช่างมีน้ำใจงาม ช่างมี
อารมณ์ขันมากมาย และ ที่แน่ๆพวกเขาอดทนกับการเข้ามา
สังเกตการณ์ของคนรุ่นเก่าอย่างฉันได้โดยไม่บ่นรำคาญใจ
ที่มี ป้าคนหนึ่ง ซึ่งอะไรอะไรก็ไม่ค่อยจะร่วมมือ แถมปลีก
วิเวกบ่อยๆ และ แถมหายตัวไปให้โกลาหล
กระนั้นก็ดี ประ
หน้าส่วนตัว
0
0
0
