รอยทาง

ฉันหันไปจับสร้อยคอชิ้นหนึ่งร้อยด้วยลูกปัดสีสันผสมปนเปไปหมดอาจเป็นศิลปะอย่างหนึ่ง   "บูเนกาด๊า"  ฉันถามซึ่งหมายความว่า "อันนี้ราคาเท่าไร"   มูร้าทรีบตอบเสียงดังฟังชัด   "อิกิ้บูจุ๊ค"   ฉันพูดทวนตามเร็วๆ  "อิกิ้บูจุ๊ก"     ทั้งคู่หัวเราะร่า เอิ๊กอ๊าก  แววตามีความสุขแล้วพูดเลียนแบบเสียง"อิกี้บูจุ๊ก   อิกี้บูจุ๊ก"  เสียงสำเนียงของฉันคงจะแปลกๆ  เพี๊ยนๆ  ไปจากพวกเขา  
มูร้าทและเอดานุ๊ช   พยายามสอนทำปากให้พูดออกเสียงตามช้าๆ    ทุกครั้งที่พูดตามเขาจะดีใจหัวเราะเหมือนกับกำลังฝึกหัดสอนเด็กขวบสองขวบ    ทำให้นึกถึงฝรั่งที่พูดภาษาไทยไม่ชัด    ฉันก็คงจะขำหัวเราะเหมือนเด็กสองคนนี้  เราสามคนคุยกันไม่ค่อยได้ศัพท์ได้ความนักมีแต่เสียงหัวเราะ   อิ๊ก ๆ อ๊ากๆ   คิ๊กๆ  คั๊กๆ  ไปด้วยกัน
สองพี่น้องช่วยกันหยิบเหรียญสตังค์มาเรียงนับให้ดูแล้วบอกว่าเท่านี้แหละคือ  "อิกี้บูจุ๊ก"   เกรงว่าฉันจะไม่เข้าใจ  เป็นเงิน  2.50  ลิร่า ประมาณ 70 กว่าบาท   ฉันลองสวมสร้อยคอ   มูร้าทรีบวิ่งเเจ้นเข้าไปในบ้านหยิบกระจก   "อายน่าๆ (กระจก)"   ยื่นให้ฉันส่องดู "ช็อคกู้แซล"  หมายความว่า  "สวยมากครับ"   มูร้าทพูดชมเอาใจลูกค้าเร่งปิดการขายยังกับมืออาชีพ    คนฟังเอียงคอทำตาโตเล็กน้อยแบบเข้าใจว่า  "จริงๆ หรือที่พูด"  เขายิ้มอายบิดตัวไปมาเล็กน้อยเสื้อไม่สวมใส่จนเห็นซี่โครงทั้งสองข้าง    ฉันจึงควักเงินแบงค์  5  ลิร่า จ่ายให้บอกไม่ต้องทอน    เขายื่นมือและโค้งศรีษะเล็กน้อยรับเงินดีใจตื่นเต้นดูมีความสุขอีกหลายเท่า   เสียงขอบคุณ  "ช็อค เเทเเฌคกูร์ เอแดริม"    (ขอบคุณมากครับ คะ)    
ฉันพยักหน้ายิ้มให้ขอถ่ายรูปและกล่าวลา    หันหลังเดินจากไปก่อนก้าวพ้นปากซอย  "อับร่า  อับร่า"  เสียงตะโกนเรียกมาตามหลังแปลว่า  "พี่สาว พี่สาว"    จึงหันกลับไป   ทั้งสองยืนยิ้มกระโดดโบกไม้โบกมือตะโกน"อียี  โยลจุลุคลาร์   อิยี ฌั้นสราร์"      หมายความว่า  "ขอให้เดินทางปลอดภัยโชคดี"   ฉันยิ้มโบกมือตอบขอบคุณ     ทำให้มีความสุขลืมความร้อนไปชั่วขณะ
แม้จะช่วงเวลาสั้นๆ  แต่ได้อะไรมากมาย   มิตรภาพต่างวัยต่างเชื้อชาติต่างภาษา   เห็นความเป็นพ่อค้าแม่ค้าตัวน้อยๆ  การแสดงสปิริตเป็นนักขายอย่างมืออาชีพ  ความจริงใจซื่อสัตย์ต่อลูกค้าผู้ซื้อ   ที่สำคัญยังมีจิตวิญญาณของความเป็นครูอีกต่างหากที่สอนฉันพูดออกเสียงตามและนับโชว์เหรียญสตางค์ให้ดู   ทุกครั้งที่เห็นสร้อยลูกปัดนั้น  อดยิ้มเสมอๆ  ทำให้นึกถึงคำพูดล้อเลียน  "อิกี้บูจุ๊ก   อีกี้บูจุ๊ก"  กับใบหน้าที่ยิ้มแย้มเสียงหัวเราะปนใสซื่อ 
 ในความรู้สึกของฉัน  พวกเขาคือ "iki" แปลว่า"สอง" ส่วนฉันเป็นเพียงแค่"buguk ( .50)" เศษเสี้ยวที่ผ่านเข้ามาหาพวกเขาในช่วงขณะหนึ่ง   ต่างแลกเปลี่ยนเติมเต็มความสุขเล็กๆ น้อยๆ  แก่กันและกัน   ซึ่งมิอาจประเมินค่าเป็นเงินได้   แต่มากด้วยความประทับใจมิรู้ลืม    "iki-buguk"