เจ้าพานทอง
ทีละน้อยทีละนิดเธอคิดมาก
กลัวลำบากกลัวยากไร้ที่ได้อยู่
จากรักเหน็บจากเจ็บช้ำน้ำตาพรู
จึงระหดจึงหดหู่อยู่ร่ำไป
คงจะดีหากมีใครให้ห่วงหา
แค่เงยหน้าพาพบสบตาใส
มีสักคนคอยยื่นมือถือน้ำใจ
ส่งมอบให้ไม่เกี่ยงงอน...ป้อนใจจริง
แต่เธอเก็บเจ็บไว้ข้างในอก
เก็บช้ำฟกแฝงกายผีร้ายสิง
จึงหวาดหวั่นพรั่นใจได้แต่ติง
ละและทิ้งทึ้งน้ำใจไม่ไยดี
โปรดอย่ากลัวตัวฉันจะมั่นอยู่
คอยเอ็นดูชูรักขอสักขี
จงโยนร้ายหน่ายระทมขมชีวี
อย่ารอรีร่อนช้ำใจให้ไกลลา
มือฉันยื่นเพื่อยืนยันไม่หันหก
เพียรเวียนวกพกรักมาทักหา
ขอเธอเลือนเลื่อนความหลังที่ฝังตา
เพื่อออกมาหาความจริงสิ่งสมปอง
เพราะฉันรอไม่ท้อหรือย่อหยุ
1641
3
0
หน้าส่วนตัว
