คราวตะวันลับฟ้า คือเวลาที่มืดมิด คราวปลดปล่อยดวงจิต ตามลิขิตชีวิตใคร ท้องฟ้าที่อับแสง หวาดระแวงทุกเภทภัย ดวงดาราที่อาศัย ยังคงไร้ซึ่งดวงดาว มืดฟ้านภาดับ มิอาจลับใจว่างปล่าว ถึงเวลาถึงคราว ความมัวเมาเข้าถึงตัว แฝงความอันตราย ที่จะหมายเข้ายวนยั่ว ให้เกิดความมืดมัว ระเริงตัวกับสิ่งเลว ความมืดกลายเป็นทุกข์ ที่คอยปลุกสู่หุบเหว ดำเนินทางคนเลว คอยฉุดรั้งให้อับจน ความมืดมิมองเห็น หนทางเป็นสิ่งมืดมน หมอกมัวเข้าปะปน ให้ทุกข์ทนนิรันดร์กา
1112
4
0
หน้าส่วนตัว
