พิกุลทอง
อยากเกิดเป็น เสมือน ไส้เดือนน้อย
ที่ค่อยค่อย คืบคลาน นานหนักหนา
แม้นคนเกลียด สมเพช เวทนา
อนิจจา รูปไม่สวย แต่รวยใจ
เฝ้าพรวนดิน แก่ดอกไม้ ไม่เคยบ่น
ด้วยหลงรัก หน้ามน เจ้าดอกไม้
กรรมเอ๋ยกรรม กระหน่ำ ไส้เดือนไป
เจ้าดอกไม้ กลับรัก ภุมรา
ด้วยเห็นรูป งดงาม คร้ามในอก
เจ้าเลยตก หลุมรัก ยากรักษา
ไม่เคยรู้ ไส้เดิอนต้อง นองน้ำตา
เพราะเจ้าไม่ เห็นค่า ของความดี
ยามไส้เดือน เห็นเจ้า เคล้าคลอรัก
ก็ประจักษ์ รูปชั่ว ตัวเสื่อมศรี
ดอกไม้จ๋า ไส้เดือนเศร้า เหงาฤดี
เพราะเจ้ามี แมลงภู่ อยู่เคียงกัน
ไม่นานนัก ภุมรินทร์ ก็บินจาก
เจ้าต้องพราก จากรัก อย่างหุนหัน
เพราะน้ำหวาน ถูกดูดไป ในคืนวัน
1143
5
0
หน้าส่วนตัว
