บินเดี่ยวหมื่นลี้
๏ ลาลับแล้วเด่นดวงแห่งช่วงวัน
จากเคยผันผายร่างอยู่กลางหาว
นับแต่นี้คืนมืดจักยืดยาว
ท่ามแสงดาวพรายพร่างระหว่างวาร
ปล่อยแขไขขับแสงเข้าแต่งคาบ
แสงนวลอาบห้อมฟ้ามหาศาล
ลมหนาวเอยเคยลับไปนับนาน
เริ่มพัดผ่านหยอกฟ้าท่ามราตรี
ค่ำคืนแห่งน้ำค้างก่อสร้างรูป
บรรจงจูบดอกไม้หลากหลายสี
หลังอำลาตามกาลไปนานปี
ต่อจากนี้จักเคียงข้างมิห่างไกล
รอคอยมาเนิ่นนานท่ามกาลล่วง
รักหวงห่วงเกินซ่อนความอ่อนไหว
พันดารารายล้อมโอบอ้อมใจ
มิเทียมในหนึ่งน้อยรอยอาวรณ์
ราตรีนี้...ยังเยาว์
มีเรื่องเล่ามากมายซุกใต้หมอน
ยังคงยังจำจดทุกบทตอน
ไว้ยามนอนจักไขคำมิอำพราง
จากกันเมื่อวารก่อนช่างอ่อนล้า
หว่างเวลากั
1699
4
0
หน้าส่วนตัว
