กลอน

กลอน โคลง กาพย์ยานี

กลอนดีๆนับแสนกลอนจากนักเขียนมากมาย ผู้ถ่ายทอดเรื่องราวความสุข เศร้า เหงา รัก จากคมความคิดสู่คมอักษร

ง่วงนอน

ภันเต

แดดอ่อนอ่อนตอนบ่ายหลังกินอิ่ม  
ตาพักพริ่มกริ่มกริ่มเลื่อนลงต่ำ
ลืมไม่ขึ้นฝื่นฝื่นก็ต้องจำ                
เพราะต้องทำงานต่อไปถึงเย็น

ปากมันอ้าหาวกว้างไม่ยอมหยุด   
อยากจะหมุดหลบหายไม่ให้เห็น
หลับซักตื่นฟื้นขึ้นมาไม่ถึงเย็น      
กลัวได้เซ็นต์ซองขาวพักยาวยาว				
 1951    0    0