หน้าส่วนตัว
๏ นภามัวหม่นแล้ว ฝนพราย
รินหลั่งเหมือนเป็นสาย ใส่สร้อย
เพียงพรำร่ำระบาย งามกว่า ใดนา
ดังม่านพรมเรียงร้อย ห่มด้วยสังวาลย์ ฯ
๏ สายฝนรินสู่หล้า คราใด น้องเอย
มวลส่ำสัตว์พงไพร ชุ่มชื้น
ไหลโลมท่าทางไกล ธารทุ่ง นองเฮย
หวังสิ่งหลงลืมฟื้น ชื่นน้ำคราวเห็นฯ
๏ เสียงครวญดังยั่วเย้า ติงเตือน
ลมพร่างครางลางเลือน กว่าแสร้ง
คอยโฉมแม่คืนเรือน มาสู่ ใจนา
ฤๅว่าคัคนางค์แกล้ง พี่ให้ยอกหทัย ฯ
๏ หลังสายฝนหลั่งล้น โลมดิน ลงนา
งามผ่องปานยุพิน แน่งน้อง
ยามใครใคร่ยลยิน สวยแม่ นางเอ
1333
11
0
