...ในคืนวันอันเปล่าเปลี่ยว ฉันต้องเดินคนเดียวอยู่เสมอ เหลียวซ้ายแลขวาไม่เห็นใคร..แม้เธอ จะต้องเพ้อ เก้ออีกสักเท่าไร อย่าปล่อยให้ฉันต้องเคว้งคว้าง อ้างว้างโดดเดี่ยวอย่างนี้ อยากได้มิตรภาพและไออุ่นจากคนดี ให้ฉันคนนี้ได้ไหมเธอ.. ฉันจะได้มีความรู้สึกว่า มีเธอร่วมฟันฝ่าทุกแห่งหน อย่างน้อยมีสักหนึ่งในร้อยคน ยอมดั้นดันเดินไปกับฉันพร้อม ๆ กัน