วรรณกาญจน์
เล็งคันฉ่องลองเพ่งเงาตัวเรานี้
สมแล้วที่ไม่มีใครไหนเทียบถาม
ความรู้สึกนึกแล้วอายแฉยแววงาม
ตั้งแต่ยามเริ่มพูดคล่องสองขวบปี
ใครมาเห็นเป็นต้องรักหอมซักฟอด
เข้ามากอดหลบไม่รอดทั้งอยากหนี
ถึงซุกซนคนยังว่าน่ารักดี
เลยได้ทีกลั่นแกล้งใครไม่เคยตรอง
แต่วันนี้ที่หัวใจพลันต้องหยุด
เพราะสะดุดสายตาเธอชอบเหลือบข้อง
ลอบอมยิ้มกริ่มเลศนัยเฉไฉมอง
แล้วบอกน้องอย่าก๋ากั่นฉันรำคาญ
เป็นสาวแซ่แต่กริยาไม่น่ารัก
ไม่รู้จักหัดทำตัวให้อ่อนหวาน
ระวังหน่อยคอยดูไปต้องไต่คาน
พูดไม่นานหัวเราะร่าน่าเจ็บใจ
ได้เลยพี่นี่ถ้าหวานดุจตาลเคี่ยว
ขออย่างเดียวเธอจะเป็นแฟนฉันไหม
พอพลั้งปากอยากอายหนีหลีกลี้ไป
เป็นยั
944
15
0
หน้าส่วนตัว
