ถึงโรงเหล้า เตากลั่น ควันโขมง มีคันโยง ผูกสาย ไว้ปลายเสา โอ้บาปกรรม นำนรก เจียวอกเรา ให้มัวเมา เหมือนหนึ่งบ้า เป็นน่าอาย ไม่เมาเหล้า แล้วเรา ยังเมารัก สุดจะหัก ห้ามจิต คิดไฉน ถึงเมาเหล้า เช้าสาย ก็หายไป แต่เมาใจ นี้ประจำ ทุกค่ำคืน
3987
1
0
หน้าส่วนตัว
