สดับความรจนา...มิลาเลือน จะคอยเตือนหทัย...มิหน่ายแหนง สถิตย์ฝันสองเรา...ให้แสดง ประดุจแสงตะวัน...มิผันแปร ประจักษ์กานท์เสนาะ...ไพเราะยิ่ง ยากไร้สิ่งเคียงเทียบ...มาเปรียบแท้ ความยิ่งใหญ่จากจิต...ของมิตรแม่ เติบโตแผ่ก้านกิ่ง...ไม่ทิ้งโคน... หวงนะเจ้าอยากเอ่ย...ให้ได้ฟัง ห่วงนะนางอยากกล่าว...ใช่พร่ำบ่น คิดถึงนะนวลน้อง...สุดทานทน แม่หน้ามลคนดื้อ...เธอรู้ไหม
1203
5
0
หน้าส่วนตัว
