แก้วประเสริฐ
** รักแรมจันทร์ **
ปานประหนึ่งซึ้งทรวงถูกล้วงควัก
โดนประตักกระหน่ำย้ำความหวง
สู่กลางแสงเสี้ยวจันทร์ที่พลันลวง
ดุจบาศก์บ่วงห้วงฤทัยใยขาดรอน
คำบอกรักขาดวิ่นดุจสิ้นชีวาตม์
มาพิฆาตเข่นฆ่าฟ้าครึ้มสลอน
รักที่เคยมอบไว้คล้ายขาดตอน
อกสะท้อนหวิวหวั่นสั่นดวงใจ
อนิจจาฝนฉ่ำโปรยโรยเป็นฝอย
ไหลหยดย้อยดุจน้ำตาหาสดใส
เศร้าหวั่นอกรันทดจิตปลิดฤทัย
โถหวั่นไหวแรมจันทร์สั่นระคน
ดาวแลลับดับสิ้นปราศแสงสี
จันทร์นั้นมีเพียงเสี้ยวลดเลี้ยวฝน
ยากยิ่งนักหักสะบั้นหยาดน้ำปน
ฟ้าแปรจนพลันหมองต้องมัวเมา
เพียงสิ่งเดียวเท่านั้นพลันแตกแยก
มืดดำแจกหมายปองครองเฉลา
โอ้ผ่านคิดประห
หน้าส่วนตัว
1416
22
0
