วิหก หลงลม
อรุณรุ่งเบิกฟ้าดาราดับ
สุรีย์กลับส่องหล้าเวหาหาว
น้ำค้างจับยอดหญ้าพราแพรวพราว
ท้องทุ่งขาวผีตากผ้าริมป่าไกล
ฝูงนกกาออกบินจากถิ่นฐาน
ลมพัดพาลใบไม้พริ้วบลิวไสว
สายลมพัดต้องหน้าครั้งคราใด
ทั่วร่างกายหนาวสั่นสุดพรรณา
อาทิตย์สาดแสงทองส่องสดับ
กระทบกับขอบเขตแหลี่ยมภูผา
สะท้อนแสงระยิบยับงามจับตา
หมู่ภุมมาบินออกดอกไม้งาม
รสสุคนสายหยุดกลิ่นพุทธซ้อน
กลิ่นอ่อนอ่อนกุหลาบป่าพาใจหวาม
ทับทิมนาชูช่อโชว์ดอกงาม
วิลัยล้ำทุ่งหญ้าพนาดอน
สายธารไหลรวยรินลงแอ่งอ่าง
สวยสล่างปทุมมาบานสลอน
ส่งกลิ่นกลุ่นยัวเย้าเหล่าภมร
แหวกว่ายว่อนปลาน้อยล่องลอยมา
2574
1
0
หน้าส่วนตัว
