ม้าก้านกล้วย
ในคืนวัน ที่ฉัน นั้นไร้เพื่อน
มีรูปหนึ่งซึ่งเตือนเสมือนว่า
ร้อยพันวันพรากที่จากลา
ย้ำตราตรึงเตือนถึงเพื่อนใจ
ไม่รู้ว่าวันนี้ ยังมีเรา
อยู่ในเงาเคลือบคลางอย่างสงสัย
หรือเพราะระยะทางที่ห่างไกล
ปรับแปรไมตรี นี้เสียแล้ว
ทางโน้นเป็นอย่างไรก็ไม่รู้
ยังอยากอยู่อย่างเสมือนเป็นเพื่อนแก้ว
ยังจดจำประกายตาที่จ้าแวว
ลืมเสียแล้ว หรือไร ใจของเธอ
จ้องมองรอยยิ้มพิมพ์ผนีก
สนิทลึกลงใน หทัยเสมอ
ละม้ายมาตรอนึ่งองค์หลงละเมอ
เสมือนเธอแสร้งสรวลชวนสราญ
คิดถึง . . . คิดถึง .จริง . . จริง นะใจ
ส่งคนึงลอยไกลไปสนาน
รับรู้ได้หรือเปล่า ว่าร้าวราน
ดั่งไฟผลาญ กมลผง จนหลงเพ้อ
คิดไปฝ่ายเดียวเชียวนะเรา
ทุ
1657
5
0
หน้าส่วนตัว
