แสงศรัทธา ณ ปลายฟ้า
ข้างแนวหญ้า
นั้งริมขอบกรอบประตูสู่พรบค่ำ
นั้งขีดเขียนลำนำกับทุกสิ่ง
บ่อยครั้งถอนหายใจระบายทิ้ง
บ่อยครั้งนิ่งเงียบสงัดกับอัตตา
ร่ำแต่ถามแนวหญ้าว่า หญ้าเอ๋ย
สิ่งที่เคยนึกฝัน เพียรค้นหา
ที่สืบเสาะเพียงหวังไขว้คว้ามา
มาประดับเติมค่า - อีกนานเท่าใด
ยอดหญ้าไหวเอนลู่สู้ลมร้อน
บอกให้ฉันหยุดก่อนความฝันใฝ่
เมื่อตัวเธอล้วนอัตตาจุกภายใน
อย่าหวังได้เห็นแง่งามจะงอกเงย
จงละทิ้งเสียซึ่งตัวอัตตา
ทุกสิ่งที่ปรารถนาก็จะเผอย
และสลัดมายาภาพที่คุ้นเคย
ก็จะได้ชมเชยความแท้จริง
ถ้าเธอรักความสดใสที่หวานหอม
เธอต้องยอมรับทุกข์เศร้าเฝ้าติฉิน
ถ้าเธอรักโบกฟ้ากล้าโผบิน
เธอต้อ
หน้าส่วนตัว
1667
3
0
