ลำนำหวานผ่านหัวใจอันใสซื่อ บทกลอนคือสื่อสารสมานฉันท์ ความเปลี่ยนแปลงไม่เปลี่ยนใจไปนิรันดร์ เธอและฉันมั่นหมายปลายขอบฟ้า ดาวระยิบพริบอยู่ดูเราสอง จันทราจ้องมองมาว่าอิจฉา เมฆยิ้มแย้มแกมชมสมอุรา ฝนเริงร่ายามเราเย้าหยอกเอิน ในยามนี้มีเธอก็พอแล้ว เหมือนดวงแก้วคล้องใจไม่ห่างเหิน มิครั่นคร้ามยามอ่อนล้าจะฝ่าเดิน กำลังใจมีเกินร้อยเปอร์เซ็นต์ ทุกเวลาวินาทีมีแต่เธอ นำบำเรอเสมออย่างที่เห็น เธอไม่เคยลดลงมากว่าที่เป็น ฉันขอเอนกายลงตรงใจเธอ