พะแนง
เงาพระจันทร์แจ่มพื้นกระจกน้ำ
ช่างงามล้ำไร้ทางแอบแนบถนอม
ระยิบระยับจับตาพาใจตรอม
จันทร์แกล้งปลอมปลุกใจข้าไขว่คว้าเงา
ความคิดถึง
ของผู้ชายคนหนึ่งซึ่งทนเหงา
คอยกระซิบบอกสายลม...เพียงบางเบา
กลัวเจ้าของ...ของเงาเขาได้ยิน
เงาเอ๋ย
จะชื่นเชยอย่างไรให้สมถวิล
เงาก็เพียงภาพแทนบนแดนดิน
จะเพียงกลิ่นเพียงกมลก็จนใจ
น้ำเอ๋ย
เคยคาดหวังไว้เสมอจึงเผลอไผล
ว่าวันหนึ่งเงาจันทร์จะจากไป
แต่จันทร์เจ้าจอมใจจะคืนมา
คิดหนอ
มัวพะนอแต่จันทร์ปลอมยอมโหยหา
แล้วเมื่อไรความนัยที่ค้างคา
จะได้แจ้งแก่จันทราสาสมนึก
จันทร์จ๋า
ถ้าเจ้ารู้คงประวิงยิ่งตรองตรึก
จะครุ่นคิดพิศวาสจะบาดลึก
ต้องสะอึกอกกระอัก..
1809
1
0
หน้าส่วนตัว
