แก้วประเสริฐ
* สลักรอยรัก *
๐ ภาณุมาศทอแสงแฝงสิ่งไสว
ฟ้าแกว่งไกวหมอกเมฆเฉกไขว่หา
ภุมรินทร์บินว่อนร่อนเหล่าผกา
ม่านเวลาเคลื่อนคล้อยล่องลอยไป
๐ ใครเคยฝากหวังซึ้งตรึงห้วงสล้าง
เสมือนวิหคคว้างไร้คู่ยากดูไสว
สิ่งพราวพร่างกวัดแกว่งแฝงข้างใน
ล้วนจากไกลแลลับจับเมฆินทร์
๐ สิ้นรอยยิ้มแย้มยวนเคยชวนฝัน
พรากคืนวันหวานซึ้งที่ตรึงถวิล
โอ้เมฆน้อยลอยคว้างกลางดวงจินต์
ป่วนแหล่งกวินทร์ทอทับดับแสงทอง
๐ สองตาแลเหลือบจ้องเพียงมองม่าน
ละลอกผ่านฝากไว้คล้ายใยสนอง
คอยความหวังหวนกลับลับเรืองรอง
ความใฝ่ปองผ่านแล้วแสนแผ่วไกล
๐ คล้ายฝากรอยสิ่งหนึ่งอันพึงคว้าง
สุดแสนร้างประทับกลับพราวไหว
ห้วงรำล
หน้าส่วนตัว
1578
13
0
